Intruz

[aniat.]

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

fot. A. Talik

Jestem intruzem,

który wszedł, nie wycierając butów.

Każdy krok depcze kruchość rozsypaną na ziemi.

Oddech burzy ciszę i zabiera nie swoje powietrze.

Jestem intruzem,

który przerażonym wzrokiem

zabiera obrazy i układa je we wnętrzu.

 

Każdy gest jak kwiatek do kożucha,

dotyk dłoni jest kradzieżą,

uśmiech do przyjaciela zbrodnią.

I tylko słońce rozpycha się w przestrzeni,

jakby nie znało historii.

 

Stoję w jego promieniach,

niepewna, czy wolno mi być ciepłą.

Edytowane 11 godzin temu przez aniat. (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@aniat. piękne! Taki kruche i pytające :)

[Jacek_Suchowicz]

opisany stan ducha peela która ma wręcz zaborczego partnera

 

najwyższa pora zrzucić pancerz

wszelką toksyczność za drzwi wywalić

bo zgniecie ciebie jak marną kartę

zrobić to szybko siebie ocalić

 

pozdrawiam

[Arsis]

@aniat. ...

[aniat.]

@Jacek_Suchowicz ciekawa interpretacja…

[vioara stelelor]

@aniat.Dla mnie to bardzo trudny wiersz o bardzo trudnej relacji.

Ta więź jest pełna zranień.

Intruz - to ktoś, kto wchodzi w bliskość, ale nie potrafi jej przeżyć w zdrowy sposób.

Bardzo możliwe, że wskutek trudnej przeszłości - nie umie budować, a jedynie dążyć do samozagłady, bo jedynie wtedy czuje się widzialny. W tym przerażeniu przed zniknięciem, nie potrafi znaleźć równowagi, ale desperacko przystępuje do działań destrukcyjnych, niszczycielskich.

Więc kontroluje, odbiera, zamyka, zniewala, bo inaczej by nie istniał, jest pusty w środku, a peelka jest jedynie dostarczycielką energii.

Przychodzi mi na myśl narcyz - dlatego, że oni właśnie "zabierają obrazy i układają je we wnętrzu", bo sami nie mają duchowego potencjału, nie umieją tego wnętrza niczym wypełnić.

Dobrze to również oddaje metafora rozpychającego się słońca - peelka gaśnie, intruz kwitnie.

 

Końcówka jest powalająca.

To jest ostatni etap zawłaszczenia, gdy ofiara całkowicie traci kontakt ze sobą i nie jest w stanie autonomicznie funkcjonować. Znika jej samoświadomość, poczucie wartości, wyrwano jej z rąk wszystkie życiowe stery. Tej kobiety już nie ma, jest tylko przedmiot zaprojektowany do uległości i strachu, aby narcystyczne ego nie rozsypało się w konfrontacji z prawdą.

[aniat.]

@vioara stelelor Napracowałaś się i jestem Ci wdzięczna, że miałaś ochotę pobawić się moim wierszem. Twoja interpretacja podoba mi się, popatrzyłam zupełnie inaczej na swój wiersz. Dziękuję. Miłego wieczoru

[viola arvensis]

@aniat. jakoś tak mocno utożsamiam się z wierszem, aż do ściśnięcia w gardle...I o to chodzi w poezji, pięknie.

[Natuskaa]

Te druty kolczaste przypominają mi znajomy obrazek w okolicy. Miejsce w którym powaga jest wymagana jakimś niepisanym prawem, miejsce na którym działo się to, co łamie ludzi i zostawia po nich zgliszcza... nawet jeśli przeżyją. Miejsce zadumy. 

Jako dziecko (szkoła podstawowa) chodziliśmy tam grabić liście na jesieni i faktycznie każdy śmiech, taki nawet dziecięcy był nie na miejscu... tam świat stoi w miejscu, poważny i smutny.

Piękny wiersz.

 

Pozdrawiam :)

[aniat.]

@Natuskaa Jesteś osobą, która właściwie odczytała ten wiersz. Bo on właśnie mówi o wizycie w tym miejscu. Dziękuję.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 @vioara stelelor Napracowałaś się i jestem Ci wdzięczna, że miałaś ochotę pobawić się moim wierszem. Twoja interpretacja podoba mi się, popatrzyłam zupełnie inaczej na swój wiersz. Dziękuję. Miłego wieczoru