Błogostan

[vioara stelelor]

Zrzucam dziś z ramion zimę, jak zbyt ciężki kożuch,

uczę się znów oddechu, co o nic nie prosi,

lecz mi myśli wypełnia wiatrem ciepłym, miodnym,

już nie muszę się błąkać wśród martwych ogrodów.

 

Zasługuję na chwile gorące, spełnione;

każda droga przede mną jest przejrzysta, jasna,

każdy krok mnie przybliża do szczęścia i światła.

Wstecz nie patrzę, a pewność jak talizman noszę.

 

Zasługuję na miłość, w której będę wolny,

i pójdę ufnym krokiem przez mórz wody błogie

w ciepłe drżenie jutrzenki, w jej świetlistą słodycz.

 

Wierzę sercu i drzewom. Już nie znikam - rosnę.

I do chmur się uśmiecham - jakbym był znów młody.

Życie dni mi powierza - a resztę - mam w sobie.

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor Szczęśliwy sonet - młody, bo też  dopiero co narodzony.
Wszystkiego dobrego temu, co w nim i  przed Wami.

 

A wszystko co młode, to:

 

uczenie się oddechu

jasne drogi

jutrzenka

uśmiech do chmur

rosnę

To wszystko buduje wrażenie wewnętrznej wiosny.

Witaj na świecie :)

[vioara stelelor]

@Alicja_WysockaWiosna, zmiany... :)

Zawsze warto włączyć się, duchowo, do cyklu natury wtedy, gdy coś się zaczyna, a nie kończy.

Edytowane 1 godzinę temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelorAle zimą też da się żyć, wystarczy trochę ciepła i wierszy, już nie mówię

o chlebie, bo nie samym chlebem, przecież.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Czarek Płatak]

To afirmacja dojrzałej siły — zamiast znikać, zaczyna rosnąć.