Krótki, sentymentalny wiersz o irracjonalnym przywiązaniu do swojego kraju

[Mikołaj_Batkiewicz]

Na świecie mamy tyle krain, miejsc powabnych,

Setkę miast malowanych wzorem kolorowym,

Tysiąc wiosek spokojnych, przez cały rok ładnych,

A ja lubię żyć w kraju swym słotnym i płowym.

 

Wiem, nie mogę zerwać tu słodkich pomarańczy

I nie co dzień słońce tu skórę mi ogrzewa,

Flamenco nie gra i nikt w alejkach nie tańczy,

Tylko orszak chmur szarych błękit dnia przyćmiewa.

 

Tutaj w listopadzie dni chodzą zabłocone,

Szaruga i plucha się rozgaszczają wszędzie,

Kałuże zaraz błyszczą - już zlodowacone

Wieszczą nam zimę srogą, która wnet przybędzie.

 

Połowa roku mija w błotach i kałużach,

A jedna czwarta nie oszczędza wcale,

Ostatnia ćwiartka, czasem, rozszalała w burzach,

Więc nie dziwne, że śnią się ludziom obce kraje.

 

Ale kiedy kra pęknie - rzeki znów popłyną,

Ociężałym koralem zakwitnie znowu głóg,

Dni zimne czmychną zaraz i ogon podwiną,

Bo wiosna wraca pąki rozrzucać wokół dróg.

 

A ja się wtedy zgubię w czyimś ogródeczku,

Tam też usłyszę dźwięczne "Podejdź no syneczku",

To gospodyni dobra do mnie się uśmiecha,

Zaraz głaszcze po głowie, kompot mi nalewa

 

I usiądziemy razem pośród pszczół i trzmieli,

Już słowicy i szpacy tutaj się zlecieli,

Żeby wdzięcznie narzekać, słodko nam nadawać

Koncert upojny, którym będziem się napawać.

[vioara stelelor]

@Mikołaj_BatkiewiczMiłość do ojczyzny nie jest taka sielankowa, jak w tym wierszu, ale zawsze trzeba od czegoś zacząć - od tradycji i pamięci... naszych wieszczów ;)

I to prawda, krajobrazy Polski są piękne.

Ale może spróbuj zrzucić ten teatralny kostium XIX-wiecznego romantyka, zwłaszcza, jeśli chodzi o język, żeby wiersz nie brzmiał sztucznie i koturnowo.

I wnikliwie rozejrzyj się wokół siebie, bo może oprócz ogródeczków, głogów i wiosny w pąkach jest jeszcze np. zdewastowany przystanek autobusowy, zapyziały dyskont, rachityczna zieleń miejska. To też jest nasze, rodzime, i to też jest warte pochylenia.

[Berenika97]

@Mikołaj_Batkiewicz

 

 Plus za przekaz, bo również lubię mieszkać w swojej Ojczyźnie.  Gdy po podróży do tzw. ciepłych krajów ktoś mnie pyta, czy chciałabym tam mieszkać na stale - odpowiedź jest zawsze taka sama i na "nie".   I może to jest właśnie irracjonalne, ale na pewno ma swoje psychologiczne podstawy.  

Twój wiersz jest taki swojski, ciepły. Widać, że  nie szukasz egzotyki, tylko uczy się kochać to, co zwykłe i bliskie. Ta gospodyni z kompotem i ogródek brzęczący od pszczół mówią więcej o domu niż jakiekolwiek słońce południa. Swojskość ma swój smak – trzeba tylko poczekać na wiosnę. :)