Rozpoznasz Ją

[leszek piotr laskowski]

"Rozpoznasz Ją"

Jak wyłuskać ją z mgławicy – tę kruchą natchnień personę?
W barwach, co kradną źrenicy odcień w pokusie stopiony.
Umysł unika drgnień światła, kształt pulsuje wciąż w pamięci,
wybór, co w dłoniach już zastygł, budzi się i pięknem nęci.

W jasnym, kojącym promieniu śledzić jej sploty figlarne,
chcieć tętna, trwania, istnienia, by przejść przez dni – kiedyś marne.
Nie w patosie z pustym echem, lecz w ciszy, co wnętrze spaja,
gdy świt, kończąc nocny finał, mrok z naszych okien wymawia.

To nie jest lśnienie ulotne, lecz dłoni pewność – kotwica,
gdy drogi, przez los wywrotne, wiodą tam, gdzie mrok zachwyca.
Więc gdy w zwierciadle jej oczu wzrokiem znajdziesz swoje echo,
nie pytaj o sens – po prostu przyjmij ten obraz z pociechą.

Gdy szept w milczenie przechodzi, a lęk jak kamień opada,
wiesz, że już ją rozpoznałeś – i w tobie spokój zasiada.
Nie szukasz już nic na zewnątrz, stając się ty sam przystanią,
wczorajsze prośby do stwórcy, dzisiaj świadectwo wydają.

 

Autor: Leszek Piotr Laskowski