Miłość

[Ewelina]

oddzielam się od ciała

tyle szkła we mnie jest

i drzazg i ran sączących się 

tyle śmiechu, załamań

z chmur bez... bezdeszcz 

a tyle was wokół jest 

 

zawsze miłość, miłość

budzi mnie 

może i tym razem

może też 

 

 

 

[violetta]

Ładna, poranna miłość:)

[vioara stelelor]

@violettaJa bym nie powiedziała...

 

Według mnie ten wiersz jest pełen bezsilności. Peelka trzyma się swojej nadziei, w której ugrzęzła, a nadzieja powinna być raczej światełkiem w tunelu, a nie gruntem pod nogami. Inaczej życie wciąż będzie poczekalnią do jakiegoś gabinetu, w którym nagle miłość ma uzdrowić ze zranień i rozczarowań. I tak można czekać, i czekać...

[hollow man]

@Ewelina

Dużo jeszcze gęstego mroku, że nożem kroić... Ale światło już pojawia się przynajmniej jako coś możliwego. Jeśli to pokrzepia.

[violetta]

@vioara stelelor dla mnie lekko napisane, czym tam się przejmować :) czasem pomaga zmieniać lub wyrzucić nastawienie:)

[Alicja_Wysocka]

@Ewelina Dużo tu kruchości i zmęczenia po ranach, ale pod spodem wciąż tli się bardzo ostrożna nadzieja.

Najmocniej wybrzmiewają dla mnie obrazy szkła i drzazg - dobrze niosą emocję.

[Ewelina]

@violetta miłość już taka jest :) 

@vioara stelelor nigdy nie kwestionuję sposobu interpretacji tekstów swoich czy cudzych. Kocham poezję za ten szeroki horyzont znaczeń. 

Dziękuję za Twój opis i pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Alicja_Wysocka bardzo Ci dziękuję. Zawsze pragnę wywoływać emocje. Taka moja misja :) 

Pozdrawiam

@hollow man tak, wszystko jest możliwe, tak jak cięgle wszystko mija. Wszystko. 

Dziękuję za komentarz. 

Pozdrawiam

[Amber]

@Ewelina Racjonalnie o miłości nie tracąc nadziei.  Pozdrawiam serdecznie :)

[Ewelina]

@Amber brzmi niełatwo ale nie ma rzeczy niemożliwych :) 

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.