stąd tam

[Czarek Płatak]

stąd tam 

 

wymyśliłem procesję oddechów 

do sanktuarium gdzie zmierzają 

psalmy - lśniące powietrze na ustach 

 

miłość z nas wycieka na łąkach 

bez kwiatów 

 

nie pasowaliśmy tutaj pod zimnym 

księżycem ale z wartką krwią nie 

chroniąc swej skóry 

 

spruwaliśmy całun z tętnic solidnych 

jak lina do tulenia gardeł

 

 

[bazyl_prost]

@Czarek Płatak coś jak urodziny owada , skomplikowane

[vioara stelelor]

@Czarek Płatak Piękny wiersz z mocnymi obrazami.

Pokazuje dotkliwa nagość, ale nie pojedynczego człowieka, lecz całego człowieczeństwa.

[KOBIETA]

@Czarek Płatak

 

boli …i dotyka tkanek, krąży w tętnicach i żyłach :) 

 

piękny wiersz Czarek, pozdrawiam:) 

 

[Berenika97]

@Czarek Płatak

 

Twój wiersz jest niezwykły. Tu miesza się sacrum z fizjologią.

Pierwsza strofa narzuca ton religijny, ale jest to religijność „wydychana”. To piękna metafora - modlitwa nie dzieje się w słowach, ale w samym biologicznym trwaniu.

„miłość z nas wycieka na łąkach , bez kwiatów” - najbardziej pesymistyczny moment wiersza. Miłość nie jest tu radosnym dawaniem, lecz „wyciekaniem” - powolną utratą energii lub substancji życiowej. Łąka bez kwiatów to obraz jałowości, dekoracja oddarta z piękna. Sugeruje to relację, która dzieje się w trudnych, nieprzyjaznych warunkach. Ostatni obraz jest najbardziej wstrząsający i paradoksalny - „Lina do tulenia gardeł” - To może być metafora miłości, która jest jednocześnie ratunkiem i pułapką, albo życia, które trzyma nas za gardło, a my i tak chcemy je objąć.

To wiersz o intensywności, która graniczy z destrukcją. Zdajesz się mówić, że prawdziwe życie (to „stąd tam”) dzieje się wtedy, gdy przestajemy się chronić, a zaczynamy „pruć całun”, nawet jeśli ceną jest krew na jałowej łące. A może to tylko złudzenie?  

[MIROSŁAW C.]

@Czarek Płatak

Metaforiada.

Dla mnie, przednio.