Emily Jane Brontë - Usiadłam sama; światło roztaczając (Alone I sat; the summer day)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Usiadłam sama; światło roztaczając

Radośnie lśnił letni dzień umierając;

Widziałam jak kona, patrzyłam jak znika

Z bezwietrznych łąk, z mglistego zagajnika;

 

I myśli w mej duszy się rozszalały

I serce się ugięło przed ich siłą

I gorzkie łzy z moich oczu tryskały

Bo słów na uczucie mi brakowało,

Które dostojną tę radość kalało

W tą godzinę, tak boską i tak miłą.

 

Pytałam siebie, - Dlaczego cennego

Tego daru niebiosa mi nie dały,

Wielkiego, przez wielu otrzymanego,

By się ich myśli w poezji splatały?

 

- To sny mnie osaczyły, - powiedziałam

- Z beztroskich dziecięcych lat dorastania;

Fantazja dzika wizje przekarmiała

Odkąd życie rozkwitło u zarania. -

 

Dziś, gdy nadzieja na śpiew się zbudziła,

Bezdźwięczną strunę ma ręka trąciła;

I wciąż oznaką mej melodii granic

Jest - Dość już twych starań, to wszystko na nic. -

 

I Emily:

Alone I sat; the summer day

Had died in smiling light away;

I saw it die, I watched it fade

From misty hill and breezeless glade;

 

And thoughts in my soul were gushing,

And my heart bowed beneath their power;

And tears within my eyes were rushing

Because I could not speak the feeling,

The solemn joy around me stealing

In that divine, untroubled hour.

 

I asked myself, “O why has heaven

Denied the precious gift to me,

The glorious gift to many given

To speak their thoughts in poetry?

 

“Dreams have encircled me,” I said,

“From careless childhood's sunny time;

Visions by ardent fancy fed

Since life was in its morning prime.”

 

But now, when I had hoped to sing,

My fingers strike a tuneless string;

And still the burden of the strain

Is “Strive no more; 'tis all in vain.”

Edytowane 2 godziny temu przez Andrzej P. Zajączkowski
Nieuk jestem i zadufany bardzo. (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A niechby jeszcze bardziej...

Przekładasz te wszystkie wiersze na nasze. Gdyby nie Ty, pewnie by się pogubiły. 

Dziękuję :)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Popełniłem błąd! Pokornie proszę o wybaczenie. Chodzi o wers:

And still the burden of the strain

Słowo Strain ma dodatkowe znaczenie, które uświadomiłem sobie słuchając pięknej pieśni Rule Britannia (...), a konkretnie słów: And guardian angels sang this strain. Strain to też melodia, pieśń. A Burden? Okazuje się, że w tym znaczeniu to powracający motyw, akcent, refren. Zatem Emily mówi po prostu:  - I wciąż refrenem mojej pieśni jest -. I wszystko robi się jasne. Zatem niezgrabne:

I wciąż ciężarem u napięcia granic

Jest mi - nie walcz więcej, to wszystko na nic. -

Zamieniam na:

I wciąż oznaką mej melodii granic

Jest - Dość już twych starań, to wszystko na nic. -

[Amber]

@Andrzej P. Zajączkowski  Utalentowane siostry Bronte, cała przyjemność czytać tłumaczenie. Pozdrawiam.