Rozdarcie Sieci Stanu Spoczynkowego

[truesirex]

Rozdarcie Sieci Stanu Spoczynkowego

 

Przejdź do stanu początkowego
okadź ciężar gałęzi –
niech w końcu odpoczną

 

Idź okrężną ścieżką
którą wytoczyłeś z obawy
przed prędkością krwi

 

Deszcz metali ciężkich
zatamował ruch autostrady
Zapomniany karambol nieszczęść –
gorzkie fragmenty połamały
spójne sklepienie czaszki

 

Chłód syren alarmowych
roznosi prochy Schwanna
Czy to dźwięk zagłady
a może osądzająca biosfera?

 

Odłamki czyjejś tożsamości
zawieszone w atmosferze
Nie wywróżysz z nich dobrze

 

 

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez truesirex (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@truesirex fajna futro-projekcja, która nie zatraca jednak nic z liryczności! Podoba się!

Edytowane 1 godzinę temu przez Charismafilos (wyświetl historię edycji)

[bazyl_prost]

same zagadki

[truesirex]

@Charismafilos Dziękuję bardzo :) ciszę się ze wiersz się podoba 

@bazyl_prost jakoś tak od zawsze lubiłem pisać ciężkie zagadkowe wiersze mam taki kaprys haha 

[KOBIETA]

@truesirex

 

o :) wreszcie ! jest Ethel :) posłucham i pomyślę…

[truesirex]

@KOBIETA dziś tylko instrumental od ethel haha. ale bardzo przyjemny mysle ze pasuje do klimatu wiersza :))

[hollow man]

@truesirex

To jest piękny rdzeń wiersza, moim zdaniem:

Idź okrężną ścieżką
którą wytoczyłeś z obawy
przed prędkością krwi

 

Ciężkie pisanie dobre jest dopóki nie okaże się, że kręcimy się wokół własnego ogona i wszystkie egzystencjalne rozterki na sam koniec to 'znaczenie śniegu na żółto', jak ostatnio usłyszałem.