Z okna samolotu

[APM]

Z okna samolotu

Ludzie starają się

Kreseczki ulic układają

Na kamieniach budują

Wieże do samego nieba

W wierze pochyleni

Drepczą niewidoczni

Kochają, zdradzają

Rodzą się i umierają

 

W oczach słońca

Jak jednodniowe motyle

Albo szkielet dinozaura

Znaleziony przypadkiem

Giną

Promieniem oka dotknięci

Marząc dalej o kosmosie

I jego dziurach

Przepaścistych

Edytowane 16 Lutego przez APM (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@APM

Miłoi sympatycznie

mimo młynu gdy .

bliżej się przyjrzymy. 

 

Pozdrawiam serdecznie 

[viola arvensis]

@APM tak wlasnie jest. A wydaje nam się, że jestesmy wielcy bogowie.

Fajnie napisane.

[APM]

@andrew Dziękuję

@viola arvensis Dziękuję

[Berenika97]

@APM

 

Od "kreseczek ulic" do "przepastnych dziur kosmosu" - cała ludzka tragikomedia w kilkunastu wersach. Jesteśmy niewidoczni, ulotni jak jednodniowe motyle, a mimo to budujemy wieże "do samego nieba". Ten kontrast między małością istnienia a wielkością dążeń jest przejmujący.

[Charismafilos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@APM - pyszne, tłuściutkie słowo! Mniam :) Podoba się samolotowanie ;)

[APM]

@Berenika97 Dziękuję! Twoja interpretacja jest (jak zwykle) świetna, warto pisać, by móc przeczytać taką trafną, piękną analizę. Zawsze potem odkrywam swój, albo cudzy wiersz jakby na nowo, z większą głębią.

@Charismafilos ja też lubię takie trochę inne, niegabarytowe, lekko zapomniane słowa. Czasem jest ich kilka i muszę coś wybrać.

[Berenika97]

@APM Bardzo się cieszę, że czasami trafiam z interpretacją.  Ostatnio bywa różnie. :) Pozdrawiam. 

[APM]

@Berenika97 U mnie nie tylko trafiasz, ale odsłaniasz to, co w wierszu i między wierszami, czego nawet ja sama jeszcze nie dostrzegam pisząc, bo wiersze często same do mnie przychodzą  mówią „jestem”.