Korzeń mandragory

[Anka_Kowalczyk]

W Twój głos się wsłuchuję - stągiew dnia milczy.
I tylko złoto tak gra na strunach myśli,
jakby to żar zajął wrześniowe wieczory.
Nieodgadniony do końca korzeń mandragory
- trwam.

Koraliki różańca na kolanach.
Obłąkana cisza w winogronach.
Teofania dnia, a potem ciemność.
Głębia nocy - Twój konfesjonał.
I jeszcze raz przyjdzie smakować
tę gorycz do dna,
aż się jej nauczę i przekonam.

A wokół ludzie opadając szepczą.
To w żyłach czerwony szelest?
Zabawa w chowanego ze śmiercią.
Wieczność zanim policzę do czterech.

To trudne - tak obumierać.
I smakiem Ciała zmartwychwstawać w świeżość.
W tej pozornej ciemności dnia
rozpoznaję po omacku niebo.

[e-m-e-m]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to mało powiedziane!
naprawdę piękny
wiersz

Pozdrawiam

[Kai_Fist]

cuż, nie wiem co napisać, albo mi się nie chce ;)
ale tak obojętnie przejść obok nie mogę :)
conajmniej wiersz zaciekawia ;-D

[Dotyk]

Najpierw ci pogratuluję pięknej riposty dotyczącej archaizmów, dużych liter orez "konkretów" w wykonaniu pewnej pani. Porażka, co?:))))

wiersz znakomity.

Mirka

[Anka_Kowalczyk]

Dzięki ;)
I żadna porażka. Zdaję sobie sprawę, że wiele osób stąd odwiedza Nieszufladę. Te komentarze bywają sto razy głupsze od wierszy.
Pozdrawiam :)

[Dotyk]

Porażka to ktoś:)))

[Aneta Paradysz]

...taki mały magiczny ludzik, a smakuje, jak całe życie...

Piękny wiersz.

Pozdrawiam
Aneta

[Aneta Paradysz]

...taki mały, magiczny ludzik, a smakuje, jak całe życie...

Piękny wiersz.

Pozdrawiam
Aneta