Czułość zimy

[Amber]

Krzewy ubrane w pryzmy śniegu
sypały przydrożnym brylantem
dla sań prowadzonych do domu

Wiatr wyrywał kolory granatu
uwięzione w konarach gałęzi
kibicował w ciemnościach werandzie

Ona spokojnie gromadzi ptactwo
żeby głos im nie zgęstniał na biało
już od wczoraj przysiadły w jej ramach

Dzierżąc dźwięki odgłosy jak szklanki
i kieliszki na nakrytych stołach
uwieńczone przymarzły do klamki

[Myszolak]

@Amber Ładny, mimo że o zimie, bije od niego ciepło :)

[Amber]

@Myszolak  Dziękuję za czytanie i pozdrawiam ciepło :)

[Berenika97]

@Amber

 

Ta zimowa sceneria jest jak obraz - "pryzmy śniegu", "przydrożny brylant".

Niesamowita gęstość obrazów. Szczególnie utkwiło mi "żeby głos im nie zgęstniał na biało".

Wiersz ma w sobie coś z magii zimy - pięknej, ale bezlitosnej. Zimowa poezja w najczystszej postaci.

 

[Amber]

@Berenika97  Lubię zimę i fascynuje mnie jej arktyczny klimat.  Pozdrawiam serdecznie :)

[KOBIETA]

@Amber

 

Królowo śniegu.! 

brylanty i kryształy, podano do stołu :) w bieli. 

 

śliczny wiersz :) 

[Amber]

@KOBIETA  Dziękuję pięknie :)  Pozdrawiam serdecznie.