Czułość zimy

[Amber]

Krzew przebrany w śnieżne pryzmy
sypał przydrożnym brylantem
dla sań pędzących do domu

 

Wiatr wyrywa kolory granatu
więzione w konarach gałęzi
kibicuje na przejściach werandzie

 

Ona skłonna gromadzi ptactwo
żeby głos im nie zastygł na biało
już od wczoraj przysiadły w jej ramach

 

Dzierży dźwięki odgłosy jak szklanki
i kieliszki na nakrytych stołach
uwieńczone przymarzły do klamki

 

 

Edytowane 15 Lipca przez Amber (wyświetl historię edycji)

[Myszolak]

@Amber Ładny, mimo że o zimie, bije od niego ciepło :)

[Amber]

@Myszolak  Dziękuję za czytanie i pozdrawiam ciepło :)

[Berenika97]

@Amber

 

Ta zimowa sceneria jest jak obraz - "pryzmy śniegu", "przydrożny brylant".

Niesamowita gęstość obrazów. Szczególnie utkwiło mi "żeby głos im nie zgęstniał na biało".

Wiersz ma w sobie coś z magii zimy - pięknej, ale bezlitosnej. Zimowa poezja w najczystszej postaci.

 

[Amber]

@Berenika97  Lubię zimę i fascynuje mnie jej arktyczny klimat.  Pozdrawiam serdecznie :)

[Amber]

@KOBIETA  Dziękuję pięknie :)  Pozdrawiam serdecznie.

[Charismafilos]

@Amber arcyciekawe słownictwo i jej użycie nawet jeszcze bardziej arcy! Cudne!

[Amber]

@Charismafilos   No, no... Arcy. Cudnie dziękuję. Pozdrawiam serdecznie :))