wyjęty spod ochrony

[Gość vioara stelelor]

Każde pytanie między nami zaczyna się

i kończy szelestem spadających liści.

 

Chociaż nasze słowa dzieją się osobno,

zostaw mi jeszcze jedno zamknięcie oczu.

 

Nocą znów przyzwyczajam się do starości,

która nie zawiodła i jest ze mną z powrotem.

 

Ale wciąż jedynie przez twoje ręce

mogę dopłynąć do świtu.

[bazyl_prost]

@vioara stelelor bardzo delikatny wiersz , jak zimowy strumień , tylko te liście...

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W sensie, że ?

Nie pasują do zimy?

 

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tu czuć zmęczenie. Może samotność. „Starość” nie musi znaczyć wieku. To może być ciężar, powrót do jakiegoś poczucia pustki, kiedy noc odbiera złudzenia. Dzień daje energię.

To obraz tego, że ktoś sprawia, iż noc nie jest całkowicie pusta, że jest sens czekać na świt.

Każdy, kto czyta wiersz, może poczuć ukłucie „to jest o mnie”, bo serce zwykle rozpoznaje swój adres.

 

[Gość vioara stelelor]

@Alicja_WysockaDziękuję :)

Ten wiersz to trochę taki kundelek. Spróbowałam połączyć w całość parę urywków z czegoś, co napisałam kiedyś i obecnie. Chciałam uratować kilka starych pomysłów/fraz, a uznałam, że znakomicie do siebie pasują.

 

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor'kundelki" też są fajne, podobno mądrzejsze niż rasowe :)

 

[Gość vioara stelelor]

@Alicja_Wysocka

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelorOn się uśmiecha, widzisz to? 

I czuję, że poszedłby za mną. Nawet patrzył się w oczy, gdybym mu czytała moje gryzmołki :)

[bazyl_prost]

@vioara stelelor liście tytoniu , liscie jesieni , jak zieleń to fajnie , szmaragdy