Korytarz drzwi

[Marcin Tarnowski]

Śnił mi się rząd drzwi tajemniczego korytarza:

Na jednych z drzwi była wyryta postać mocarza;

Na innych tkwił znak absolutnego posłuszeństwa;

Tam znów cięty straszliwy stygmat palmy męczeństwa;

Gdzieś znów wtopiona sztaba złota – symbol bogactwa;

Tu wiedzy; dalej mądrości; sprytu; i cwaniactwa.

Nigdzie nie pisało „Exit”, „Wyjście awaryjne”,

Myśl, że przez drzwi za drzwiami wyjdę, nie te to inne... –

Pukam, wyszedł siłacz, spojrzał i ocenił: Chuchro!

Tam łeb trupa spod pachy rzekł kornie: „Może jutro?”

Z innych szpary pyszna posłuszeństwem głowa kręci;

Gdzieś, zza wrót nie otwartych: „Nie dość tu pana nęci!”

Tak od drzwi do drzwi, a późno, więc krzyknąłem „Panie!”

Zgasły lampy, brama z szyldem „Jawa” jak nie stanie.

Przeszedłem przez nią, za oknem był już mglisty ranek… –

W świat! co zda mi się wciąż holem zza mgieł firanek.