Spadam

[APM]

Spadam

 

wbiegam między litery

a te nic

nawet nie drgną

stoją wyprostowane

powciągały brzuchy

nawet kropka im nie drgnie

nie zgubiły ogonka

ani kreseczki

czekają

 

chodzę tu i tam

ciągnę za sztywne ręce

podstawiam nogi

pokazuję język

i kukuryku

nieruchomieję

 

wtedy wielki paragraf

bierze mnie w cudzysłów

wykrzyknikiem uderza w głowę

znakiem zapytania boruje dziury w brzuchu

każe włazić między dwukropek

trzykropkiem po kartce goni

 

siadam zmęczona na krawędzi bieli

litery spychają mnie na margines

za późno by wyhodować skrzydła

spadam prosto do nieba -

cmentarza połamanych liter

i nienapisanych wierszy

[bazyl_prost]

...do jeziora inspiracji

[APM]

@bazyl_prost no właśnie, gdze jest to jezioro, jakaś pustynia przsłania mi widok.

[bazyl_prost]

@APM na pustynie nie ma jeszcze rady

[APM]

@bazyl_prost fatamorgana

[Charismafilos]

@APM jaki radosny wiersz! Świetny pomysł! :)

[APM]

@Charismafilos Dzieki. Lubię sprawiać ludziom radość. Dziękuje za docenienie.

[Berenika97]

@APM

 

Przenikliwe spojrzenie na walkę poety ze słowem! Niezła jest ta zmiana perspektywy - najpierw próbujesz ożywić znaki ("ciągnę za sztywne ręce", "pokazuję język"), a potem same znaki interpunkcyjne zamieniają się w narzędzia tortury.

Końcowe obrazy "cmentarz połamanych liter i nienapisanych wierszy" to smutne określenie twórczej niemożności.

Napisałaś wiersz o tym, jak poezja może stać się niemożliwa, a jednak świadczącym o tym, że jednak jest możliwa. Piękna sprzeczność.

[vioara stelelor]

@APMZnakomicie pomyślany i dobrze napisany, z nieco groteskowym poczuciem humoru.

I bardzo obrazowy, przy czytaniu natychmiast moja wyobraźnia ukazała mi w głowie opisane przez Ciebie sceny - przewrotną walkę myśli twórczej i języka poetyckiego, w której abstrakcyjna materia  staje się materią konkretną.

[APM]

@Berenika97 Dzięki. Podobają mi się Twoje komentarze i wnikliwa analiza. Zawsze trafiasz w dzesiątke, a nawet przeczytasz więcej w wierszu, niż ja sama to zauważam. Wiersz nabiera wtedy jeszcze wiekszej głębi.

@vioara stelelor Dziękuję za to co napisałaś. Lubię pisać wiersze, które sama czuję, które jakby fizycznie mnie dotykają.  Wyobrażam sobie te wciągnięte brzuchy liter, które nie chcą ułożyc się w wiersz. A jednak się układają i podobają innym piszacym.