-
Ostatnio w Warsztacie
-
A gdy uniosę głowę ku górze
Spojrzeć czy czyste jest już nieb
o Niech bedzie błękitne, bo to nasz znak
Że nie spotka nas już nic złego
Zakwitły róże, odzyskał zapach las
Bóg zesłał nam cud, natura już nie płacze
Myślę o tobie, co powiesz mi na to
Co w twoich oczach zobaczę
To nasz gatunek zniszczył ten świat
Zostawił nas zupełnie samych
Tak będzie nam lepiej, uwierz mi piękna
Spokój dziś został nam dany
Teraz możemy żyć jak chcieliśmy
Tańczyć wśród drzew, gdzie ptaków śpiew
Spełniać wizję świata, o której marzyliśmy
Pielęgnować piękną miłość, o której za śniliśmy
Kochać się zawsze gdy słońce zachodzi
Budzić się razem gdy będzie wschodzić
Prosić boga o wspólne jutro
I śmierć - jeśli konieczna-, to razem, wspólną.
Kłócić się ostro, by ostrzej się godzić
Droczyć wzajemnie, lecz krzywdy nie robić
Historie pisać i czytać książki
Niech to wszystko nasz nowy świat ozdobi
(to mój pierwszy wierszyk)
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 126 odpowiedzi
- 2 722 wyświetleń
-
- 69 odpowiedzi
- 1 181 wyświetleń
-
- 58 odpowiedzi
- 1 236 wyświetleń
-
- 53 odpowiedzi
- 839 wyświetleń
-
- 53 odpowiedzi
- 983 wyświetleń
-
.thumb.jpg.7db10807d4715988f4b592af2305d65e.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez tetu · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
dojmujących lotów:D Taki staroć wpadł mi dziś w ręce:) -
Przez hollow man · Opublikowano
wszystko było prostsze w tamte dni szeroka kopuła błękitu pszeniczne pola piaszczysta droga aż do pacierzowa paliliśmy po rowach a tanie wina smakowały dorosłością i pewnym rzyganiem nikt nie wołał na obiad gdzie idziesz kiedy wrócisz panowie na włościach aż do widnokręgu pierwsze pocałunki nieśmiałych dziewcząt ich twarde piersi miękkie przyzwolenie sierpniowe gwiazdozbiory gdy pierwsze chłodne noce rankiem przy żniwach rosa jeszcze na trawach się perliła pojedynczy bławatek tuż obok suchej studni kartka z zielnika -
Przez Triengel · Opublikowano
Pora żeby pójść dalej Wyzwolić się z kajdan Wiecznego bólu przez to Że jestem do niczego Pogodzić się z faktem I zrobić coś by to zmienić Nie czekać aż ktoś Namaluje moją drogę Jak było to dotychczas Donikąd mnie to doprowadziło Sam mam to zrobić Pędzel wziąć w dłoń I samemu kreować Tworzyć linię życia Nie tę którą się oczekuje Gdyż nie o to tu chodzi Tylko tę którą ja chcę Nauczyć się w końcu Żeby na popełnianych błędach Uczyć się i wzmocnić W końcu móc dorosnąć Zaakceptować to czego się bałem A obawiałem się rzeczy wielu Opierałem się na innych Mówię temu już dość Niechaj moje dalsze życie Wiedzione będzie przeze mnie Szczęścia wreszcie pragnę zaznać Nie dzięki temu ktoś mi pomógł Tylko dzięki temu że sam sobie pomogłem -
-
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się