Czas przesileń. Miasto

[vioara stelelor]

Biegam po mieście, wynajdując ślady, które tylko zmyśliłam

akurat na tej ulicy, na tej stacji metra. Z plakatów, ulotek – prosto na ziemię

osypują się uśmiechy. To mogłam być ja, ale mnie nie było

akurat w tym pasażu, w bezwstydzie tej bramy.

 

Vege-bar kusi zdjęciami grillowanej cukinii, marchewki, szparagów;

może zostawiłeś na szybie kolor szalika (nawet nie wiem, jaki),

albo pod stolikiem skrzypienie butów. Głód ułapił za szyję

w samym centrum. 

 

Śnieg osiada bezgłośnie na nagich ramionach modelek

z reklamy bielizny dla czarnych kocic. Przyciągają

wzrok, gdy stoisz w korku. Ciepło wdrapuje się na szyję

na całą długość spojrzenia, choć wilgotne popołudnie

już uspokaja puls. Zaciąga wertikale w oknach biurowców.

Gdzieś na wysokich piętrach - wyobrażam sobie kroki,

do których chłodnego rytmu

wiele dni temu dostroiłam każdą frazę.

 

Teraz słowa jeżdżą windami od nieba do piekła.

 

Z przejść podziemnych wychodzą w stygnącą mżawkę

koślawi bohaterowie bajek, odlepieni od wyklejanki

niedbałego przedszkolaka. Wmieszana w ich zagubienie,

odwracam głowę jeszcze na kilka sekund. Czy to właśnie

twój klakson, twój zgubiony portfel?

 

Odchodzę od miejsc wspólnych, lecz nigdy nie-naszych,

kiedy pierwsze sodówki ostrożnie rozkładają wzdłuż chodników

chybotliwe stragany, a wiatr wyprowadza cienie na spacer

po Alejach. Od bieli w oczach coraz ciemniej.

Zanurzona w ulicznym bezkresie, pachnę wszystkimi miastami,

które znasz.

 

Edytowane 1 Lutego przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@tie-breakNajpewniej, to ślad odbity na szybie czyjegoś koloru szalika i skrzypienie butów

- takie migotliwe przestraszenie.

Wiesz jakie są panikary?  myśli są szybsze niż litery, niż słowa,

w dodatku paraliżują. 

:)

Edytowane 1 Lutego przez Alicja_Wysocka (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@tie-break

 

To bardzo intensywny, zmysłowy wiersz o tęsknie za kimś w przestrzeni miejskiej - lub raczej o tym, jak miasto samo staje się przestrzenią, w której tęsknota działa.

Najbardziej interesujące jest to, jak konstruujesz tęsknotę - nie jako uczucie wewnętrzne, ale jako coś, co dzieje się "na skórze i w przestrzeni". Tęsknota atakuje z zewnątrz, jak pogoda czy reklama.

I nie robi rozróżnienia między tym, co było, a tym, co mogło być.

Ostatnie dwa wersy - „Od bieli w oczach coraz ciemniej" to piękny opis wyczerpania - wzrok się zamyka. A zamknięcie „pachnę wszystkimi miastami, które znasz" to świetne niedomknięte :)

Mocny i emocjonalny wiersz.

[hollow man]

@tie-break

Uwielbiam, po prostu uwielbiam tak płynąć przez wiersz. Jest tak gęsty, pełen pięknych, zagadkowych, obrazowych, relacyjnych, symbolicznych fraz, że stoję w wierszu jak dziecko oczarowane jego splendorem, jego monumentalnym pięknem. Wychodzę z wiersza, ale siedzi mi w głowie i wracam wciąż odnajdując nowe tropy, niuanse, drobne szczegóły, urwane nitki. A później tekst dalej we mnie pracuje, pojawiają się moje własne tematy, które z tym gadają...

Na koniec zostawiając świadomość, że to jest o relacji, o której nie mam pojęcia, ale ślad tych emocji jest mi znajomy.

Edytowane 1 Lutego przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[vioara stelelor]

@Alicja_Wysocka Mój wiersz jest raczej spokojny, nie ma w nim paniki, prędzej ciekawość i obserwacja. Ja nie taka strachliwa :)  Dziękuję za czytanie :)

 

@Berenika97 - Jak zwykle, wiersz i Twój odbiór, pięknie się ze sobą uzupełniają.

 

@hollow man - dziękuję :) Twój komentarz bardzo mnie ucieszył :) Miło, że odnalazłeś się w tym wierszu.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To chyba jest jeden z ważniejszych celów pisania ;)