Temperatura punktu rosy

[Florian Konrad]

tak łatwo jest niedowierzać. a jednak:
znaleźliśmy się w punkcie skraplania. wilgoć,
aż wybrzmiewa. i jestem jak nieszczęsny uzależnieniec
z plakatów ostrzegawczo-propagandowych,
lub rysunków wykonanych na lekcjach plastyki:

mały i w kieliszku odwróconym do góry dnem,
czy w butli (na szczęście) bez wyjścia.

wiedz, pękam bez najłagodniejszego z płynów,
na skórze pojawiają się prawdziwe kaniony,
aż do tego stopnia wysycha mój,
niezbędny do życia, powietrzny kwiat.

wlewaj myśl za myślą, dotyk za dotykiem. solennie
przyrzekam popaść w nałóg (no dobrze: od dawna
w nim jestem i nie poddam się żadnym
kuracjawysyństwom!), odłaskawiać wszystko,
co niewarte choćby wspomnienia,

wyrywać z korzeniami chwastoidy,
cisnąć koktajlem Mołotowa w budynek
autoryzowanego serwisu Gwiazd Śmierci

i zwijać się w kłębuszek, niby mały kot,
mówiąc na dobranoc i aż do znużenia, to, co
istotne i nie z półprawd.

przysięgam kłamać całemu światu, że nie mam
pojęcia, czym jest twoje światło bezpieczeństwa,
ta kojąca przestrzeń, gdzie opalizuje woda.

[hollow man]

@Florian Konrad

Trochę czytałem Twoich wierszy przez ostatnie lata (tu i w jeszcze innym miejscu) i raczej nie jest to coś, co do mnie trafia, bo zwykle masz kłopot z temperowaniem patosu.

Ten też ma takie elementy, ale jakoś lepiej płynie.

[violetta]

@hollow man ale dalej to wbrew Bogu. Dla mnie głupoty, nic nadzwyczajnego. Mam. Prawo tak ocenić. 

[hollow man]

@violetta

Nie wciągniesz mnie w taką dyskusję.

[violetta]

@hollow man wiem to:) 

[Florian Konrad]

@hollow man Cóż, dzięki za komentarz.