Telefon alarmowy

[huzarc]

Znów się któryś z nich najadł

pastylek od lotu w niebo,

na ból czasu.

 

Daremny lekarz,

gdy jeszcze nie zwłoki

nie cierpią zwłoki.

 

Załamał się kolejny.

 

Rok się kończy i zaczyna

jak zawsze

wielkimi słowami

o braku sensu.

Telefon alarmowy.

Słucha.

 

Syreny zawyły

tuż przed fajrantem.

 

Wyważy się drzwi,

poszarpie i spęta,

przydusi, a ręce

w kajdankach wykręci,

 

byle tylko przy tym,

od nadmiaru eteru przyjętego przez duszę,

nie nadepnąć za mocno na jej oddech.

 

Bo śmierć w końcu

odnajdzie winnego,

siłą masowego przekazu.

 

Za to

podeszwa na twarzy,

jak symbol troski,

 

pozostawi ślad.

 

Od razu mu ochota

do życia wróci.

 

[lena2_]

Ech mocny wiersz..coraz częstsze zjawisko...pozdrawiam serdecznie:)

[Berenika97]

@huzarc

 

Wiersz dotyka czegoś, o czym się nie mówi - jak system psychiatryczny i policja traktują ludzi w kryzysie.

Mocny i ważny głos. Pozdrawiam.