Płótno z Widokiem na Jutro

[Diamond341]

Ledwie kilka lat minęło, gdy na ciebie rzuciły się me oczy, 

Wzloty, upadki – to, co było i to, co znikło. 

Widziałem cię szczęśliwą i pełną rozpaczy,

Lecz nie dostrzegłem, co się we mnie tliło.

 

Czas mi wskazał, jak bardzo się mylę, 

Mówiąc, że odejdziesz jak każda – ot tak. 

I cóż za żałoba, gdy u niego spędzasz każdą chwilę, 

W mym sercu utkał się miłości brak.

 

Nie zniosę kolejnych chwil, gdy płaczesz bez sił, 

Nienawidzę go za to, jak rani cię skrycie. 

Ten mur pomiędzy nami to tylko ból i pył, 

A me słowa... gubią się w tym bez końca świecie.

 

Nadzieją więc żyję, lżejszą niż tchnienie, 

Iż pewnego razu odnajdę cię na polanie.

Gdy nasze oczy się złączą, zniknie cierpienie, 

Nasz wspólny los namalujemy na płótnie.