Bez robię

[Trollformel]

Jakie to trudne
udało się zacząć bez coś w czasowniku
maniera działania z ułamkiem zdania
zawsze uzależnieniem ciało fizyczne
schematyczne krytykiem
trzasnę mu w kapelusz
ucichnie niechętny do odpoczynku
bo tak bez robię kara wyrzutem

chowam się w książce
poza tobą tam ślepniesz
od słowa do słowa
w innym wymiarze czytasz
nie o mnie

[bazyl_prost]

takie to trochę wyniszczające, bo robisz że ktoś ślepnie

[Trollformel]

@bazyl_prost Krytyk wewnętrzny. Niech ślepnie! Ze swoją negacją. 

 

[Berenika97]

@Trollformel

 

Wiersz zdaje się być zapisem wewnętrznej walki z samym procesem wyrażania. Już tytuł "Jakie to trudne" zapowiada refleksję nad niemożnością, a pierwsza linijka - "udało się zacząć bez coś w czasowniku" - ironicznie pokazuje, jak język wymyka się spod kontroli, jak składnia się rozpada w momencie próby uchwycenia myśli.

Ważny wydaje się wątek Ty-Ja - "od słowa do słowa , w innym wymiarze czytasz , nie o mnie" - sugeruje przepaść między intencją mówiącego a odbiorem, między chcianym komunikatem a tym, co dociera. To wiersz o samotności w języku.

[bazyl_prost]

@Berenika97 to bardziej jak przewracasz strony w książce i jedna strona jest wyrwana , wiesz co tam było i czytasz dalej

[Berenika97]

@bazyl_prost Być może. :) 

[Trollformel]

@Berenika97 Dziękuję za interpretację. :)

Edytowane 22 minuty temu przez Trollformel (wyświetl historię edycji)