Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wiosna, sąsiadko

aff
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

aff

aff

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

 

 

Zmrożone z szosy, w łuki mgieł pod niebo.
Wiraż przy kuchni, a witraże w lewo.


Jak w synekury echu słabnącym,
liczę na szelest, oddech i słońce.

Chudoby nasze.
Dla was koszule, wszelakie pierze,
ale imienia Jego
w tej ramie róży Wileńskiej strzegą

całą w kaftanie jak z mrozu koronki
na płonącym z piersi oddechu jabłonki.

 

 

 

*

 

 

 

Gdy się obudzę, a inni mi rzekną,
co było wczoraj, a

kto mnie odwiedził,

tylko mi pokaż barwy meldunek
z szerokim okiem na ptasie śpiewy.

Popraw podusie, a co trzeba, załatw
i nie odmawiaj nic
bez strzępka światła,

a porozmawiać mogliśmy dzisiaj,
przeskoczyć mury skokiem gazeli.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez wierszyki (wyświetl historię edycji)
4
aff

aff

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję :)

Zwykle poeci rymujący nie lubią moich wierszy nieregularnych, nie wspominając już o rymach.

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Konrad Koper
      mgnienia

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      @iwonaroma Dużo insynuacji !! 5  
    • Czarek Płatak
      fosfeny

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      fosfeny    przejdzie świt na który czekałem  przejdzie ta która będzie wiedzieć  przeminą wieczory deszcz skreślać                                            przestanie  kręgi światła latarń drży pole przy polu  w sadach ponad miastem wstanie dzień  w który się nie wsunę przetoczy się sen za którym pofrunę                                                 będzie lato    kwiaty wzbiorą pod językiem  kiedy cię usłyszą  pachnie jak petrichor    zmierzch spadnie choć będę  odginał mu palce znikną ślady  ale palić nie przestaną pręgi  oczy zgasną z oknami kamienic  wybije mi północ choć                                                                            minie południe                      
    • Czarek Płatak
      Gość

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      Świetnie zbudowane napięcie - ten tekst wchodzi bardzo cicho, a kończy się jak psychologiczne pęknięcie pod żebrami. Najmocniejsze jest dla mnie to lustro zamiast twarzy: nagle cały'gość' okazuje się może nie kimś obcym, tylko formą samotności, projekcji albo własnego głodu bliskości.    
    • Czarek Płatak
      Mój dom

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      Masz tu bardzo gęstą, niemal gotycko-senną wyobraźnię - jakby ktoś wrzucił Leśmiana do snu po deszczu i zostawił mu internetowe echo 'mine the mine'. Najmocniejsze jest to, że ten dom nie stoi w geografii, tylko w pamięci i języku; końcówka z Mamą rozbraja cały wcześniejszy labirynt obrazów jednym ciepłym światłem.  
    • Whisper of loves rain
      Kłamstwo horyzontu

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      „Co to jest miłość?” – pytasz z lękiem. To słowo zbyt ciasne, zbyt wąskie. To tak, jakbyś rzekł, patrząc w dal, że tam, za horyzontem, kończy się fala.   Oko widzi kres, ostrą linię, gdzie błękit z granatem cicho się splata. Lecz statek płynie dalej, w ciemność, w mrok, bo horyzont to tylko złudzenie — oszustwo wzroku.   Miłość to morze bez drugiego brzegu, wieczny ruch fal w nieskończonym biegu. Myślisz, że znasz już cały jej ląd, a ona znów rzuca cię w głęboki prąd.   To, co widzialne, to ledwie wstęp, płytka zatoka, bezpieczny brzeg. Prawdziwa głębia czai się tam, gdzie horyzont pęka i zostajesz sam.   Niezmierzona, dzika, bez końca i miar, to nie jest chwila, lecz potężny dar. Nie pytaj więc o kres, nie szukaj ram, gdy stoisz na brzegu — gdy stoisz sam.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...