Gdzie rdzewieją miecze: 24. Popiół Teb

[Łukasz Jurczyk]

24. Popiół Teb

1.

Grecja milczy —
z popiołu Teb
łatwo ulepić pokój.

2.

Kiedy miasto ginie,
inne uczą się
na cudzej lekcji.

3.

Persja patrzy z daleka,
jak tłuste zwierzę,
któremu nie chce się wstać.

4.

Wielki Król wierzy w czas —
jakby czas
wierzył w niego.

5.

Dary z Suzy
nie zatrzymają tego,
kto już wybrał drogę.

6.

Wyrocznie bledną,
bo przyszłość
pali im dłonie.

7.

Przeznaczenie
już stoi w progu,
cierpliwe jak stal.

8.

Przed nim wielkość,
za nim popiół —
dokładnie jak chciał.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

To niezwykły fragment o politycznych i metafizycznych konsekwencjach zburzenia Teb przez Aleksandra Macedońskiego w 335 p.n.e.

Początek pokazuje cyniczny pragmatyzm polityki - z tragedii jednych rodzi się "pokój" (czy raczej pokorna uległość) innych. Greckie polis uczą się, że opór wobec Macedonii kończy się unicestwieniem. Potem jest obraz imperium perskiego jako sytego, biernego kolosa - "Tłuste zwierzę" - to trafna metafora imperium, które przestało się obawiać. Ironia jest ostra- Wielki Król "wierzy w czas", jakby miał go po swojej stronie - ale historia udowodni, że to Aleksander jest panem czasu.

"Dary z Suzy" to próby dyplomatycznego przekupstwa, które nic nie dadzą wobec kogoś, kto już podjął historyczną decyzję. Na koniec - piękna poezja - wyrocznie "bledną" i "Przeznaczenie już stoi w progu, cierpliwe jak stal" - nieuchronność przybiera formę materialną, metaliczną, zimną. I konstatacja - Aleksander buduje imperium na ruinach. Jak zwykle - Świetne!

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Ta część ostatecznie zamyka "kwestię greckich polis" (przynajmniej w samym poemacie) i zaczyna "kwestię perską".

 

Pozdrawiam