Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

(próba sił **)

Aneta Paradysz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Aneta Paradysz

Aneta Paradysz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

W zamyśle zapis wiersza miał być oszczędny. Pozwoliłam sobie jednak na ubranie go w formę haiku, niemniej z oderwaniem od jego tradycyjnego charakteru. Tylko zapis sylabowy przypomina haiku, treść odbiega jednak od konwencji ; stąd też tytuł nadany wierszowi ( bez nazwania rzeczy po imieniu :).

Pozdrawiam
Aneta

Piotr_Mogri

Piotr_Mogri

Opublikowano
Opublikowano

witam,
intrygujący...

przeczytałem kilka razy i wciąż nie mogę odwrócić się od tego obrazu -...widzę ruinę...

...ale czego?...
...

...podoba mi się, bo wbrew pozorom można go kontemplować w różny sposób...

serdecznie pozdrawiam
Piotr Mogri

Dotyk

Dotyk

Opublikowano
Opublikowano

Kto powiedział, że czytelnicy mają miec łatwo Aneto, prawda:)
Jakoś nie zastanawiałam się czy haiku.
Zobaczyłam obraz wyrazisty. Gdyby tp był dłuższy tekst. Coś by się w tej oczywistości rozmyło.
a ja mam zdjęcie..tego wiersza.
sama robiłam.
wyślę.
ściskam - Mirka
[sub]Tekst był edytowany przez Dotyk dnia 06-10-2003 16:14.[/sub]

Kai_Fist

Kai_Fist

Opublikowano
Opublikowano

być może rozumiem, być może nie,
jako pewnego rodzaju znawca Twojej twórczości,
a także jako wielki fan,
chcę tylko powiedzieć,
że taka forma osobiście mi się nie podoba.

owszem, myśl wydaje się być glęboka i ciekawa,
można nad nią posiedzieć i pozastanawiać się na jej sensem
poczukać dna bardzo głębokiego,
jest to także pewien rodzaj kontynuacji pewnych wątków, jak się domyślam.

ale dla mnie to tylko myśl,

Pozdrawiam,
Kai Fist

P.S.
jak by się mi wszytko podobało, to pomyślałbym, że to sen ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...