Wbrew arytmetyce

[Mikołaj_Batkiewicz]

Dla tylu dziś ludzi kochać jest kontraktem,

Spisaną listą konkretnych oczekiwań.

Wśród nich nie ma uczucia, ono jest nietaktem,

Ciepłym klejem niezdolnym do trwałych powiązań.

 

*

 

My bądźmy razem bezwarunkowo,

Choćby za mieszek miedzianych monet,

Będę Cię wielbił co dzień na nowo,

Życie Ci zmienię w powabny sonet.

 

*

 

Jakie też sobie warunki stawiają

Kochankowie arytmetyki zimnej?

Czego tak w sobie właściwie szukają,

By wyszarpać z umowy dla siebie najwięcej?

 

On ma mieć milionowy dochód,

Apartament na Champs-Élysées,

Szofera, najszybszy samochód

I wszystko to czego dusza chce.

 

*

 

A ja jedynie mam żar w moim łonie

Z iskrą się tlącą – ta podmuchu łaknie,

Który na słowo twe jedno zapłonie

I palić się będzie póki tchu nie braknie.

 

*

 

Ona ma być śliczna, posłuszna

- księżniczka, którą gniecie groszek.

Może nawet trochę być próżna,

To udobrucha ją garść broszek.

 

*

 

A Ty o oczach szklących się diamentem,

Spojrzyjże na mnie – Teraz – Nimi czule.

Niewyczerpalnym uczucia odmętem,

Który – Ach! Zaraz do serca przytulę.

 

*

Gdy pewni siebie staną na kobiercu

W święto umowy – wielce uroczyście,

Nie spodziewając się bezprecedensu,

Który wystawimy im zamaszyście.

 

Prędko, mezalians popełnijmy!

To jest, kochajmy się prawdziwie

I miłością tą się upijmy,

Kpiąc, szydząc z kalkulacji chciwej.

 

Złączmy się w tańcu – Ty piękna i wonna,

A ja o kroku ułańskim i pozie.

Niech żyje nadzieja głupia i płonna,

Że już stać zawsze będziemy na wozie.

 

I niech gapiów sitwa się złości,

Iż ta pierś do piersi falista,

W swej nieskończonej miłości

Dusi ich i za gardła ściska.

 

Śmiejmy się, dalej młynkujmy z radością

Niby po polu kwiatem obsypanym,

Pożegnajmy się z tą rzeczywistością,

Opuśćmy wymiar snem zaczarowanym.

Edytowane 18 Stycznia przez Mikołaj_Batkiewicz (wyświetl historię edycji)

[piąteprzezdziesiąte]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zamiast "kochać" wpisałabym jednak miłość. Po pierwsze jest niegramatycznie, a po drugie to czynność, a nie uczucie.

 

 

Groszek—broszek?

Oj, bardzo passe.

 

 

Za tę strofę zostawiam lajka.

Pozdrawiam.

 

 

[Mikołaj_Batkiewicz]

@piąteprzezdziesiąte

Na pierwszy zarzut odpowiem, że w tej samej strofie napisałem:
"Wśród nich nie ma uczucia, ono jest nietaktem",

dlatego też czynność kochania wydała mi się bardziej na miejscu, a o poprawność gramatyczną nie będę się kłócił.

 

Groszek - broszek,

zgadzam się, że jest dość passe, ale wers:

"księżniczka, którą gniecie groszek",

tak mi się spodobał, że nie mogłem go sobie odpuścić.

 

Za pochwałę ostatniej strofy bardzo dziękuję.
 

Pozdrawiam serdecznie