erozja

[hollow man]

najpierw wypłukano z nas złoto
glony chłonęły wodę
mech obsiadł wyschnięte studnie

 

tkaliśmy w słońcu misterne pajęczyny

czekając na rosę by rozszczepiła światło 
kurz nie tworzył znaków na drodze

 

widziałem jak horyzont zamyka człowieka w pięść

słyszałem jak chichot zstępuje z nieba

mości swoje gniazdo na dnie oka

 

miasto stało się trumną 
i spłynęło do morza

 

 

Edytowane 23 godziny temu przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@hollow man Katastroficznie - pustka, która przeciera na kurz dawne kształty, jakie dawały znaczenie, nierozpoznawane już przez oko zerwane z metafizycznej geometrii sensu, zmywa wszystko co martwe do oceanu. Z niego przyszliśmy i do niego wracamy, po krótkim locie w niebo. Nie zdobyliśmy go, ale zahaczone przez nas, rozprute krwawi. Tak czytam po swojemu:)

[hollow man]

@huzarc

Noooo... Powiem Ci, huzarc...

Naprawdę nie spodziewałem się...

 

[huzarc]

@hollow man Jeszcze potrafię zaskoczyć;)

[Berenika97]

@hollow man

Apokaliptyczny obraz upadku cywilizacji. "Najpierw wypłukano z nas złoto" - wydarcie wartości, tożsamości, tego co cenne. Pozostało tylko wegetowanie i życie pozbawione sensu. Pajęczyny tkane w słońcu to piękny, ale tragiczny obraz bezcelowego wysiłku - czekamy "by rosa rozszczepiła światło", szukamy czegoś transcendentnego w wypłukanej rzeczywistości.

Kosmos jest obojętny, a może wręcz drwiący. Koniec - "miasto stało się trumną i spłynęło do morza" - brzmi jak proroctwo. Wiersz o końcu, który nie przychodzi z huku, ale z wycieńczenia.