Przestrzeń Odkrycia

[Przemek]

Jak kwiat wplątany w ciernie,

dotknięty bólem z każdej ze stron,

zraniony i zagubiony

pośród ciemności.

 

Szukający wyjścia —

promyku słońca i nadziei,

chwili ucieczki,

momentu, w którym można sięgnąć

po upragnioną wolność.

 

Wolność,

która ucieka z każdym dniem,

a jednak jej smak pozostaje bezcenny.

 

Gdzie jest to miejsce,

w którym mogę poczuć ten smak?

Gdzie przestrzeń,

którą mogę nazwać domem?

 

Domem wolności,

w którym mogę rosnąć bez lęku,

nie patrząc wstecz,

a jedynie ku przyszłości —

przyszłości rozświetlonej blaskiem,

która otwiera swe drzwi przede mną.

 

Czym jest to miejsce?

Czy tylko wyobrażeniem niespełnienia,

czy czymś więcej

niż myśl, która wraca nieprzerwanie?

 

Jak odnaleźć przestrzeń,

w której mogę rozkwitać jak róża —

tam, gdzie promień słońca dotyka łodygi każdego dnia,

gdzie na ciernie patrzy się już z góry?

 

Być może to miejsce

nigdy nie było daleko —

istniało we mnie,

zanim nauczyłem się je nazywać.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - twój wiersz mnie zaciekawił - zwłaszcza ten fragment -

Być może to miejsce

nigdy nie było daleko —

istniało we mnie,

zanim nauczyłem się je nazywać. 

                                                                   Pzdr.

[Przemek]

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję bardzo za komentarz

Pozdrawiam