...

[Gosława]

Anna wtłoczona w gwar miasta
próbuje odnaleźć siebie sprzed lat
przemierza tę samą drogę wzdłóż
Kaszownika mijającego ogródki działkowe

spokój odnajduje w grubych murach
Jakubowych
tam gdzie odlany w srebrze dogorywa średniowieczny Jezus

pamięta zapach piernikowych karet
i kruche księżniczki
łamiące pion w niebotyczne wysokich szpilkach
stukot kocich łbów zagłusza wyrzuty sumienia

na miejscu stokrotkowego pola wyrosła galeria
pot ciał zmieszany z Dolce & Gabbana
tłok i klimatyzowany chłód
gęsią skórką wita cywilizację

kusi ołówkowa spódnica na wyposzczonym manekinie
szarością wabi

 tylko te cieniutkie żyłki po wewnętrznej stronie łydki jakby krzyczą

Zostaw

Edytowane 13 godzin temu przez Gosława (wyświetl historię edycji)

[hollow man]

@Gosława

Pierwsze czytanie z taką refleksją: Miasto jako przestrzeń pewnej konkretnej alienacji.

[Trollformel]

Przedostani wers, nie wiem, z pewnością jest poprawnie, ale coś nie pasuje do całości.

Malownicze kontrasty wyłaniają się z tego wiersza. 

[Berenika97]

@Gosława

Piękny, choć gorzki spacer po Toruniu.

Niezwykłe zderzenie sacrum i profanum oraz przeszłości z nowoczesnością. Przejmujący jest obraz "srebrnego Jezusa" kontrastujący z "klimatyzowanym chłodem" galerii handlowej. Metafora "cieniutkich żyłek", które krzyczą "zostaw", to mocne zakończenie. Wiersz o próbie odnalezienia tożsamości w świecie, który na miejscu stokrotek stawia beton i luksusowe marki.

Pozdrawiam. 

 

  Ps." jakbym" - to zapewne literówka. 

 

[Andrzej_Wojnowski]

@Gosława

Czytam to w kluczu tokarczukowskim:  codzienność jako metafora pionu, ciche przejście między tym, co zwykłe, a tym, co istotne. Czytam z przyjemnością.

 

Pozdrawiam

[Stary_Kredens]

@Gosława sentymentalna podróż przeważnie kończy się goryczą. Toruń, mój Toruń jakże mi bliski a wszystkie miejsca znajome

Pozdrawiam serdecznie kredens