Bogdan Tęcza-wiersze ,,RZEŹBIARZ SŁÓW''

[Bogdan Tęcza]

      RZEŹBIARZ SŁÓW

 

Słowa grube i nieociosane bez obrazu i

jakieś bez fantazji, niebyłe, te, które się

rodzą samotnie gdzieś nad ranem w

głowie bezdomnego poety, są tylko

gwiezdnym pyłem.

 

Dłutem pióra zryte bezlitośnie, z

krwawych wiór się otrząsają powoli,

czasem się wynurzają z zachwytem,

innym razem ze wstydem gasną gdzieś w

kącie powoli.

 

A rzeźbiarz rozhulany w swej samolubnej

pasji, tnie tępo i układa niezrozumiałe

wyrazy, nieważne czy ktoś je obudzi z

ciepłem do życia, on rzeźbi piórem

zbolałym, i serca delikatne parzy.

 

Wiór ściele się gęsto pod krytyki butem,

czasem słowo sękiem grubym się ze

strachem broni, on już nie dba o zbędne

detale, o już wie, jaka myśl się na bieli

kartki strachliwej wyłoni.

 

Nagle wrażliwość chwyta aroganta za

serce, być może zmarnował z słów myśli

surowe, już za późno gdy rylec pióra

złamany bólem, już na karcie obraz

oprawcy gotowy.

 

Bogdan Tęcza.

[bazyl_prost]

@Bogdan Tęcza fajne ale czy trzeba się tak zmagać , jest klawiatura, nie dłuto.

[Bogdan Tęcza]

@bazyl_prost Czasem trzeba,dla własnej satysfakcji i dla potrzeby wyrzucenia z suroweego słowa mysli.