Pan odważny

[Mr stainer]

Pan odważny 

Powiedz szczerze,

skąd ta duma się bierze?

Skoro jesteś taki pewny,

skoro taki kozak, cwany,

czemu chcesz być tak podziwiany?

Zawsze głośny i wyraźny,

jakbyś chciał być przez stado ludzi usłyszany.

Świecisz, starasz się

i w ogóle tak bardzo cię to interesuje.

Pan wspaniały — a gdzie trwoga?

Diabły brzydkie, złowrogie myśli.

Jak ty nad tym latasz,

jak ty to unikasz?

Wszak to rzecz ludzka:

strach i zawiść.

Kogo ty chcesz omamić?

Panie męski, usłysz jedno:

nie wygrywa ten, kto krzyczy,

tylko ten, kto w ciszy milczy.

Edytowane wczoraj o 11:17 przez Mr stainer (wyświetl historię edycji)

[piąteprzezdziesiąte]

@Mr stainer

Jeśli decydujesz się na wiersz rymowany, to byłoby milsze czytanie, gdyby spełniał normy wiersza rymowanego.

Nie wszyscy lubią normy i sztywne zasady, ale świat runąłby bez nich.

Świat klasycznej poezji również upada, jeśli nie przestrzega się zasad.

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.