kalejdoskop

[hollow man]

niesamowite jest
że obrazy 
znaczenia
różne ścieżki
którymi mnie wiedziesz 
stają się takim
nie wiem
lasem
to szczegół
kadr
przepuszczony przez twoje oczy

możliwość szukania 
nowych znaczeń
ukrytych symboli
cała gęsta warstwa emocjonalna 
i te wszystkie rzeczy 
o których nie mam 
i nie będę miał pojęcia
czuję się
jakbym zaglądał 
do magicznego kalejdoskopu
i jednocześnie był w jego wnętrzu

 

 

Edytowane wczoraj o 21:08 przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[KOBIETA]

@hollow man

 

ponieważ to cudowne…optyczne złudzenie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a może tylko rzeczywistość?

[hollow man]

@KOBIETA

Może obie te rzeczy na raz...

[APM]

@hollow man Ciekawy sposób patrzenia na kobietę, która jest wieczną zagadką dla mężczyzny, ale jednoczesnie on i tak wie, czego ona najbardziej potrzebuje.

[hollow man]

@APM

Dziękuję :)

[KOBIETA]

@hollow man

 

tak …to możliwe 

 

:) 

[Berenika97]

@hollow man

"Las szczegółów" i "kadr przepuszczony przez twoje oczy" - podoba mi się, jak namacalnie pokazujesz, że każde doświadnienie jest już interpretacją, filtrem. I ta świadomość, że zawsze będzie coś nieuchwytnego...  

[hollow man]

@Berenika97

Tak. To tak jak grasz w szachy i wiesz, że widzisz i rozumiesz jedynie część, pojedynczą warstwę trójwymiarowego obrazu.

Ale masz też przeczucie, że na innym poziomie ziarnistości/ zoomie, do którego nie masz dostępuu - ten sam obraz wygląda inaczej.

I do tego dostajesz jeszcze przeczucie... Że to wszystko rozrasta się rizomatycznie w różne ścieżki.

A gdy tak jest w wierszu... To okazuje się, że przy każdym nowym czytaniu zaczynasz odkrywać w sobie tę pustkę, którą wiersz zaczyna wypełniać zawsze jednak, z definicji pozostawiając brak, który nadal będzie pytał.

Jeśli wiesz co chcę powiedzieć...

Edytowane 8 godzin temu przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@hollow man

To, o czym piszesz  - te warstwy, które widzimy tylko częściowo, różne poziomy ziarnistości, rizomatyczne rozgałęzienia -to chyba istota poezji. Wiersz nie powinien dawać odpowiedzi, tylko otwierać przestrzeń, w której każde czytanie odkrywa coś nowego, a pustka nie jest problemem do rozwiązania, tylko miejscem, w którym coś się dzieje. Mam nadzieję, że dobrze zrozumiałam. :) 

[hollow man]

@Berenika97

Tak, dokładnie jak mówisz - pustka dzięki temu staje się przestrzenią potencjalności bardziej niż otchłanią, z której nic co wpadnie - nie wraca.