Ojciec i syn

[A.Between]

O synu mój — głos w gasnącym dzwonie,
czy słyszysz mnie, gdy cień się kładzie?
Gdy noc, jak welon, snuje się po tronie
dni, których nie odzyskam w zdradzie?

 

Kochałem cię w milczeniu ścian,
w spojrzeniu, co nie znało słowa —
lecz serce drżało — jak pusty dzban,
gdy wiatr w nim szuka snu – bez słowa.

 

Twój śmiech był światłem, lecz ja, z kamienia,
nie znałem blasku – tylko cień.
Więc gubiłem cię… bez pożegnania,
jak dusza gubi ślad przez dzień.

 

Teraz, gdy tętno gaśnie w zmroku,
a mgła spowija każdy ruch —
widzę cię znów — u twojego progu,
z dzieckiem na ręku — jak dawniej Bóg.

 

Niech twe ramiona nie znają chłodu,
niech dłoń twa trzyma świat bez win.
Ja odejdę — w cień, wśród lodu —
lecz we mnie zawsze: ojciec i syn

[bazyl_prost]

bardzo ładne i takie szczegółowe, chyba o mało się nie odnalazłem w tym wierszu