Rainer Maria Rilke - Do Księżyca (À la Lune)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Księżycu, smukła istoto,

Kto to ci daje, kto to,

co miesiąc dziecię?

I kto powoduje, że wciąż

pochłania cię pasmo ciąż 

niemal ziemskie przecie?

 

Ty przydajesz krwotoku

naszym młodym dzierlatkom.

Lecz czego jesteś matką

dwanaście razy w roku?

 

Czy możemy naszą ręką

chować twe zwiewne dziatki?

Znalazłem w sobie miękką

kołyskę w złote płatki,

zda się twą owiana mgiełką.

 

I Rainer:

Lune, svelte personne,

qui est celui qui te donne

chaque mois un enfant?

Et qui te rend sans cesse

occupée de ta grossesse

presque terrestrement?

 

Tu attires le sang

de nos vierges pubères.

Mais de quoi es-tu mère

douze fois par an?

 

Élèverions-nous en nous

ta légère progéniture?

J’ai trouvé en moi un doux

berceau orné de dorures,

qui me paraît de ton goût.

[MIROSŁAW C.]

@Andrzej P. Zajączkowski

'Zza lasów, zza czarnych chmur pokazał się rąbek księżyca, czerwony, krwawy, straszny jak wyłupione oko, z którego się sączy posoka" 

Pozdrawiam.