Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Do wiejskiego kościółka na koncert kolęd
Zjechali się brzuchaci dygnitarze z miasta
O pyzatych gębach i złotych implantach.
Zasiedli w pierwszych ławkach, a te aż

 

Zatrzeszczały, choć z dębowego drewna.
Chór niósł melodyjne śpiewy, na które echo
Odpowiadało, odbite od gotyckich sklepień.
Poruszali niemo ustami, jakby znali słowa.

 

Jeden trzymał się za portfel, a inny rzucał
Na tacę grube pliki fałszywych banknotów.
A gdy umilkła ostatnia dźwięczna nutka
Z organowych piszczałek i nastała cisza,

 

Hrabiostwo w futrach wyszło do swoich aut
I odjechało, skryte za ciemnymi szybami.
Na klęczkach zostali ci, zniesmaczeni butą
I chamstwem, w ciszy szeptali modlitwy.

 

Wdychali ostatnie ulotne zapachy kadzidła,
Jakby wciąż czekali na własne nabożeństwo.
Słabnącą staruszkę przy zimnej ścianie
Ujęli pod ręce, posadzili obok siebie i uściskali.

 

Na duszach zrobiło im się raźniej, a przez
Barwne witraże ujrzeli spadającą gwiazdę.
I nagle, w zadumie, posłyszeli dźwięki, które
Wydobywały z siebie średniowieczne cegły.

 

Pieśni i kazania w nich utrwalone przez wieki,
Jak szum morza w muszli, poniosły się wokoło.
Nie chwycili za śpiewniki, lecz siebie za dłonie
„Oj, Maluśki, Maluśki” na ustach nieśli.

 

I oto kościół oddychał znów pełną piersią.
Gdy zgasły reflektory, a świece lekko mrugały,
Przytuleni do siebie, szczęśliwi, pełni nadziei,
Poczuli, że to jest najprawdziwszy Boży dom.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @wiedźma Tak, również tak uważam. Pustka jest po to, aby ją wypełniać. Pozdr. 
    • @Alicja_Wysocka   kolejna wersja :   przymus grawitacji ściąga cheruby na ziemię (poród)   wiosenne drobinki przeobrażone w rozwrzeszczane korony (pierwszy krzyk, koronowanie na człowieka)   miodny bursztyn wszechrzeczy  w ruchu (maź)   mieni się na niebie jak gołębie  w locie (pierwsze przejawy świadomości)   jak widok ze starej ruchomej  pocztówki - jak film- życie
    • @Alicja_Wysocka - tak, bo to przemiana.   skojarzenia: od natury do kultury, od niebios po świat miniony, od abstrakcji do konkretu.   obrazy kolejno: anioły-grawitacja, natura (ciała stałe), ruch (migotanie), kultura (pocztówka).   kolorystyka: złoto, srebro oraz biel.   korony jak zdobienia w kościele, twory konstytuujące się, powoli przybierające formy – trochę jak w akcie stworzenia. Jakby środowisko płynne, rozprysk formuje korony, potem gęstniejący bursztyn.   zmiana: ciała stałe, zamiana w ptaki. kto wie, jak wyglądają lecące gołębie?   ten migot powtarza się w ruchomych obrazach na pocztówce.   @Alicja_Wysocka   miejsca zmieniają się raczej w pionie- od niebios po światy podziemne   to może być metafora życia człowieka-   od cheruba (dziecka)-który nie pamięta co było wcześniej (może właśnie takie "przetasowanie" kształtów i konsystencji miało miejsce w niebie)   poprzez lot dusz- gołębi (dusze narodzonych dzieci lub starszych osób, które już  odeszły)   po wspomnienie o człowieku w widoku pocztówki   
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      To zaproś je na kawę, lub na herbatę "z prądem" niech pije smutna gawiedź Ty ciesz się dobrym zdrowiem.   I niczym się nie przejmuj Byle deszczykiem w życiu Słoneczna radość w końcu Wyjdzie jutro z ukrycia. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • @Alicja_Wysocka Przepiękny wierszyk - kołysanka. Przeczytałem mojemu Kotu i kazał przekazać: mrau = dobranoc po kociemu. :) Dobranoc Alu! Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...