Pirofictwo

[Florian Konrad]

kupiłem ten budynek z myślą założenia w nim 
Instytutu Radłowego (nie myślić z: Radowego).

 

usiłowałem wmawiać, że to nie żadna 
komora gazowa na obrzeżach Krwawistanu, 
ślady paznokci na  brudnych ścianach, 
wydrapane smugi
– to swoiste dzieło sztuki współczesnej,

 

a w ogóle – jesteśmy w Jęczmiennogrodzie, 
największej wiosce Przenicznolandii. miło tu, choć
znojnie, poczciwość w każdej z grud.

 

zjawiło się paru smutnistów twierdzących, 
że wcześniej w tych murach mieściła się
kostnica i prosektorium,
a tam, gdzie ustawiłem obsypane ziemią biurka  
– krojono. 

 

nie pogorszył mi się nastrój. choć już nie chciałem 
orać, wysiewać. budynek miał stać się
moim domem. powiesiłem bukieciki w ramkach,
zegar z wyszczerzonym cyferblatem. krzesła się
ustawiło, odświeżacz został użyty, coby tak 
nie wionęło cmentarzem.

 

przyszli następni, z jeszcze bardziej marsowymi 
minami. i z krzykiem, że jestem głupi z tym swoim
osiedlaniem się, próbą obłaskawienia,

a pod warstwą poskrobanej farby drzemią freski, 
bo przed setkami lat to miejsce
było świątynią wyjątkowo parszywej sekty,
a tam, gdzie stoi łóżko, składano ofiary całopalne.
nie ze zwierząt.

 

mam to gdzieś. włączyłem media. Nickelodeon w 
telewizorze, Nickelback w radiu. siedzę 
uśmiechniuteńki, ciało coraz bardziej 
przygotowuje się na ostrą blachę, 
jeszcze nierozpalony ogień.

 

będzie dobrze.