czy to było czy się zdarzyło

[Natuskaa]

pomyliłeś się to inny adres

chyba że to ja coś zgubiłam

a jednak w połowie drogi

zebraliśmy chmury do czysta

rozpogodziło się wszak o dziwo

pyłki uleciały myśli ciemne bure

ty w słońcu się przekomarzasz

ja mu promienie dorysowuje

 

sękatym drzewem podparta

jakiś inny świat oglądam

może film a może obraz

dzieło sztuki portret stworzenia

czy to początek czy kontynuacja

wieki całe się przewijają

zawieszone przerwane być może

nigdy wcześniej nie zapisane

 

cztery lata siedem miesięcy

rogalik cytryna zielona kredka

nie ustalamy już niczego

dzieje się myśl samoistnie

dokąd zmierza nie wiadomo

obserwujemy jak chudnie i tyje

jak w kolory wystrojona

raz jest kogoś raz niczyja

 

widoczna skromna ulotna

czerwień murów na szczycie

wśród lasów skały niełatwe

niebieska szeroka wstęga

co wdziera się w obraz słowami

nie chcę słów nie teraz

zabierz mnie tam gdzie cisza

potrafi stwarzać kwiaty

 

które potem zakwitają  życiem

[huzarc]

@Natuskaa Bardzo piękny finał wiersza. 

[Berenika97]

@Natuskaa Pięknie pokazujesz, jak relacja przemienia się z pomyłki w coś nieoczekiwanie pogodnego. To wspólne rysowanie słońca, obserwowanie myśli która "raz jest kogoś raz niczyja" – to bardzo subtelny portret bliskości bez posiadania. A finał o ciszy rodzącej kwiaty brzmi jak zgoda na tajemnicę.

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję :) 

 

Pozdrawiam i życzę pomyślnego Nowego Roku

 

Bardzo interesująca jest Twoja interpretacja mojego wiersza, częściowo się zgadza, a częściowo... dorzucę sobie do podsumowania mojego roku, jeśli pozwolisz. Tak jakoś mi się puentuje z tym wszystkim, co ostatnio... Niemniej komentarz jest piękny, żeby nie było, tylko ja, po prostu czuję się trochę jak kosmita.

 

Dziękuję za te kilka myśli, jakimi się ze mną podzieliłaś.

Pozdrawiam życząc pomyślnego Nowego Roku :)

 

 

Edytowane 30 Grudnia 2025 przez Natuskaa (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Natuskaa

Bardzo dziękuję! Oczywiście, że pozwalam. :))) Sama jestem też jak kosmitka - czasem odczytanie tekstów mówi równie dużo o nas samych, co o samym tekście. Może właśnie dlatego poezja jest taka cenna- każdy znajduje w niej coś swojego, nawet jeśli autor miał na myśli coś zupełnie innego.

Życzę Ci wspaniałego Nowego Roku!

Pozdrawiam serdecznie!