Cisza w połowie zdania

[Mikerreq]

Został po Tobie kubek z niedopitą kawą,

Książka otwarta wciąż na piątym rozdziale.

Zegar na ścianie tyka z tą samą, głuchą obawą,

Choć mój czas stanął w miejscu i nie chce iść dalej wcale.

Szukam Cię odruchowo, gdy drzwi skrzypną cicho,

W zagięciu poduszki, w zapachu powietrza po deszczu.

Lecz w domu panuje to zimne, milczące licho,

Co ściska za gardło i trzyma w bolesnym kleszczu.

Najgorsze są ranki, gdy sen jeszcze mami,

Że jesteś, że śpisz tuż obok, na wyciągnięcie ręki.

A potem prawda uderza, jak kamień między oczami:

Że to już koniec. Że teraz... to tylko udręki.

Uczę się żyć od nowa, kaleko i krzywo,

Układać te dni puste, jak potłuczone szkło.

Bo śmierć nie zabiera wszystkiego – to nie jest prawdziwe,

Zabiera nadzieję, a zostawia miłość. I to jest to zło.

Bo kochać kogoś, kto odszedł w nieznane przestrzenie,

To jakby krzyczeć w studnię, co dna wcale nie ma.

Zostało mi tylko to jedno, jedyne imienie,

I pamięć, co pali jak ogień. I niemy dylemat:

Czy tęsknić to znaczy pamiętać? Czy nie dać odejść cieniom?

Patrzę w niebo puste, szare i blade.

I wiem, że nic nie ukoi, nic nie da ukojenia,

Gdy serce zostało tam, gdzie Ty. W tamtą stronę.

[huzarc]

@Mikerreq Czas wyciera porzucone przedmioty do kształtów wtopionych w tło…