Znalazłem dom

[P.Mgieł]

nie szukałem cię
bo zawsze myślałem
że takie rzeczy trafiają się innym
albo w książkach
które kłamią lepiej niż ludzie

a potem przyszłaś
bez fanfar
bez obietnic
po prostu usiadłaś obok
jakbyś znała to miejsce
od zawsze

i nagle świat
ten stary sku*wiel
przestał mnie bić codziennie
zostawił tylko lekkie siniaki
żebym pamiętał
jak było wcześniej

kocham cię
w ten brudny, ludzki sposób
kiedy myślę o tobie
przy pustym kubku
o trzeciej nad ranem
i wiem
że nawet cisza z tobą
ma sens

tęsknota?
jest
jak niedopałek w kieszeni
ciągle o sobie przypomina
ale nie boli
bo wiem
że istniejesz

że gdzieś oddychasz
śmiejesz się
może właśnie patrzysz w sufit
tak jak ja
i to wystarczy
żeby jutro znów wstać

nie wierzę w bajki
ale wierzę w ciebie
a to więcej
niż kiedykolwiek
odważyłem się mieć

bo po raz pierwszy
nie boję się stracić
tylko cieszę się
że w końcu
znalazłem dom
w drugim człowieku

[hollow man]

@P.Mgieł

Nie odmawiam wierszowi autentyczności - wierzę mu. Jest odpowiedni ładunek emocjonalny.

Tylko wiesz... to jest tak, że trzeba mieć świadomość, że setki tysięcy poetów podchodzi do takiego doświadczenia i może warto opowiedzieć o nim w nowy sposób - Twój bardzo własny. W mojej ocenie tu się to nie udało.

Gdy już w wierszu wulgaryzujesz - to się nie kryguj - jedziesz po bandzie, a nie gwiazdki wstawiasz.

 

[Gosława]

Wracam do tego wiersza często 

Ujmuje mnie w nim ta męska bezsilność