Wigilia Pustego Krzesła

[Mikerreq]

Już pierwsza gwiazda wzeszła – zimna i szklana,

Jak oko Boga, co patrzy z nicości na pana.

Śnieg otulił ten dworek całunem milczenia,

Zgasły dawne hałasy, zgasły uniesienia.

Stół stoi biały, wielki – jak lodowa kra,

A na nim drży płomykiem samotna łza.

Obrus lśni krochmalem, sztywny jak sumienie,

Pod nim siano nie pachnie – lecz kłuje jak ciernie.

Jest talerz dodatkowy... dla wędrowca, mówią?

Lecz dzisiaj cienie zmarłych w nim usta swe lubią

Zanurzać bezszelestnie. Nikt nie puka w drzwi.

Tylko wiatr w kominie swą kolędę brzmi.

Biorę w dłoń ten opłatek, kruchy chleb anioła,

Lecz komu go połamać? Gdy pustka dookoła!

Wyciągam rękę w przestrzeń – dłoń w powietrzu wiśnie,

I czuję, jak ten mróz mi serce w kleszcze ściśnie.

„Wesołych...” – szepczą usta do ściany, do cienia,

I kruszy się ten chleb w pył... w proch zapomnienia.

Choinka w kącie stoi, strojna jak na bal,

Lecz bombki w niej odbijają tylko wielki żal.

Patrzę w nie jak w zwierciadła – widzę twarz starca,

Co przegrał życie swoje w te karty u szulera, u marca.

Gdzie gwar dziecięcy? Gdzie matki krzątanie?

Jest tylko „Bóg się rodzi” – i moje konanie.

O, Panie, co tej nocy zstępujesz na ziemię,

Czemuś mi włożył na barki to samotne brzmię?

W stajence było zimno, lecz byli pasterze,

A ja tu, w ciepłej izbie, w swą pustkę nie wierzę.

Więc siedzę i czekam, aż świeca dopali,

Aż noc mnie tym czarnym płaszczem, jak kir, przywali.

[bazyl_prost]

do połowy jest super a później śmierć , po co sie nią zatruwać , wesołego.

[vioara stelelor]

@Mikerreq  Z samego czekania to nic nie wyniknie.

Z próżnego, jak mawiają, i Salomon nie naleje.

A zaprosiłeś kogoś? Albo pomyślałeś o innych samotnych wokół siebie? Jak się naprawdę chce i wysili, to łatwo ich odnaleźć.

No chyba, że chodzi o to, że peel znajduje w tym weltschmerzu upodobanie.

 

Ebenezerze Scrooge'u, jeszcze masz czas!

 

(polecam może raz dla odmiany zamiast Kevina... obejrzeć Opowieść wigilijną.)