Gdzie rdzewieją miecze: 10. Nie budzić losu

[Łukasz Jurczyk]

10. Nie budzić losu

(narrator: perski kancelista)

 

1.

 

Zmarł Filip.
Na Zachodzie mają
krótkie lato.

 

2.

 

Nowy władca,
zbyt młody,
by znać wagę złota.

 

3.

 

Chłopiec z ogniem w oczach.
Wielu już spłonęło
od własnych marzeń.

 

4.

 

Niech się bawi w wojny.
Imperium nie drgnie
od ludzkiego krzyku.

 

5.

 

Niech zdobędzie Trację —
piasek też
bywa królestwem.

 

6.

 

Każdy młody władca
musi mieć sen.
Potem się budzi.

 

7.

 

Macedonia?
Kraj pasterzy,
którzy zgubili stada.

 

8.

 

Nie śmiejemy się już —
ciszej,
żeby nie obudzić losu.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

To świetny tekst – poetycki, pełen goryczy i politycznej mądrości.

Perski kancelista patrzy na młodego Aleksandra z wyższością doświadczonego biurokraty.

Początkowo go lekceważy, niemal drwi z niego, ale stopniowo przechodzi w zaniepokojenie.  Ta progresja jest mistrzowska - od arogancji do strachu.

Tekst działa jak krótka tragedia.  Czytanie Twoich tekstów sprawia mi ogromną przyjemnośc. Pozdrawiam.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Pozdrawiam