Pieśń pustego domu

[Mikerreq]

Gdzie łąki niegdyś szumiały nadzieją, dziś step jest głuchy,

A w piersi mojej wiatr zimny wyje, jak potępione duchy.

Patrzę w to lustro, co twarz mi kradnie, w milczenia srogiej żałobie,

I widzę tylko cień, co upadnie, samotny w własnej osobie.

O, smutku wielki! Tyś jest jak piołun, co usta gorzko wykrzywia,

Jak ten Kordian na szczycie góry, co chmurą myśli się żywi.

Serce me – kurhan, gdzie dawne czucia, w letargu cichym usnęły,

A dłonie puste, do gwiazd wyciągam, co dawno już zatonęły.

Dusza ma płacze, lecz łez jej nie ma – wyschły jak źródła na skale,

Tylko ten ciężar, co gniecie piersi, trwa w nieskończonym szale.

Jestem jak żagiel na martwej fali, co wiatru nie zna litości,

Więźniem we własnym, chłodnym pałacu, swej wiecznej samotności.

[Lenore Grey]

@Mikerreq Bardzo ładny i czysty wiersz

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.