„Blistry i Warszawski smog”

[Vasiu]

Gramatycznie otępiały,

a jednak stały.

 

Drzewa i ludzie,

poruszani tym samym wiatrem

w mieście osiadłym od smogu.

 

Mogę wreszcie

uwolnić się od myśli.

 

Nic już nie boli.

Nic w sercu nie kłuje.

 

Jak dziecko mogę być —

bezpieczne, otulone kocykiem w samochodziki i jaskrawe kolory.

 

Place zabaw pośrodku wieżowców —

pola.

 

Chmury, mleczna mgła

unosząca się od Wisły.

 

Plakaty od lat zapomniane

szepczą coś do mnie:

tęsknię, weź mnie, blistry —

wołają lekkim jak piórko głosem.

 

Coraz bliższym…

 

W tym stanie

czas zwalnia.

Słowa nie ścigają myśli, ciało nie nadąża za nogami,

a świat — choć nadal smogiem ciężki —

staje się lekki i obojętny.

 

Idąc z pianki ulepionymi ulicami,

nie szukam u nikogo zwady.

 

Skręcam w moje dawne uzależnienia i przywary,

słysząc szum opon wodospadów.

 

Każdy krok płynie jak samochodem

idealnie gładki zjazd z autostrady.

Każdy krok ma swoje przyczyny i wady.

 

Palą plastikiem,

czuć gorzki zapach,

a ludzkie fale rozbrzmiewają jak tam-tamy.

 

Językiem czuję dźwięki,

dotykiem smakuję powietrze,

 

podczas gdy mosty uginają się pod moją miłością i słowa pięknem,

gładkie jak droga z góry na dół —

wodna zjeżdżalnią…

[bazyl_prost]

@Vasiu przypomina mi to działanie pralki każda strofa jeden cykl obrotów