widok z pociągu

[antonia]

odjechał pociąg w kierunku Gävle

samotna maszyna na wąskim torze

otoczona szwedzkimi jeziorami

których nieskończony zasięg

zaciera granicę z rzeczywistością

 

może to tylko jesienna mgła

której gęste kłęby rozproszyły się

żeby delikatnie ucałować wodę

zburzyć spojrzenie pasażera

 

lada moment i będzie po wszystkim

w okamgnieniu zaczęły przedzierać się

nieśmiałe promienie słońca

i rozganiać mgliste zwątpienie

 

wystarczyła tylko chwila

żeby jeziora dały się poznać

 

blask błękitnego nieba

pełnego nadziei

[Berenika97]

@antonia

Urzeka mnie delikatność Twojego wiersza – sposób, w jaki opisujesz przejście od mgły do światła, od zwątpienia do nadziei. Ta samotna maszyna na wąskim torze to mocny, niemal metafizyczny obraz. Jest w nim coś z podróży przez niepewność, gdzie granica między rzeczywistością a iluzją się zaciera.

[antonia]

@Berenika97 dziękuję bardzo :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - 

żeby delikatnie ucałować wodę

zburzyć spojrzenie pasażera - podoba mi się - jestem na tak - 

                                                                                          Pzdr.wieczorowo.

[antonia]

@Waldemar_Talar_Talar bardzo dziękuję, pozdrawiam :)

[violetta]

Piękna ta podróż w nieznane:)

[antonia]

@violetta dziękuję :)