Per crucem ad lucem

[Simon Tracy]

Skończyło się tak,

jak miało się skończyć.

Gdy tylko

przekroczyłem tunel światłości

I ujrzałem u jego wylotu, 

wiszące ogrody niebios.

Z postaciami aniołów i świętych, przechadzających się 

we frywolnej wolności

bytu duchowego,

po zakwitłych miododajnym kwieciem, 

Polach Elizejskich.

Poczułem się jak żebrak,

co dla kaprysu możnych 

lub z zupełnego przypadku losu,

znalazł się na salonach magnackich.

 

 

Ależ musiałem wzbudzić sensację 

swym pojawieniem się.

Ich szaty z atłasu i jedwabiu.

Togi wyszywane złotymi

i rubinowymi nićmi.

Złote sygnety i bransolety,

świecące jaśniej 

od nawigujących żeglarzom gwiazd.

Ich lica i ciała.

Wymasowane i wygładzone,

ambrozyjnymi maściami.

Nie trupioblade

a zaróżowione i pełne wigoru.

Oczy brązowo-złote. 

Mieniące się lekką wilgością

perłowych łez.

A głosy,

donośne acz śpiewne i czyste 

jak pierwotne, ziemskie powietrze.

Język ich zapomniany od eonów.

Muskał, spragnione jego świętości, 

uszy niedawnego śmiertelnika.

Słowem niebiańska harmonia w miejscu najczystszego spełnienia i szczęścia.

 

 

Westchnąłem ciężko 

i nie mogąc już zawrócić,

wsparłem się na drewnianych kulach,

i jedynej nodze jaka mi pozostała.

Ruszyłem przed siebie, 

wiedząc dobrze co usłyszę.

Jak już rzekłem, 

ostała mi się jedynie lewa noga.

Prawa urwana była poniżej kolana.

Obwiązany starą gazą i koszulą kikut,

krwawił obficie i rwał bólem 

tak obłąkańczo nieludzkim, 

że gdybym już nie żył, 

to jedyne

czego bym pragnął to umrzeć,

by nie odczuwać

jego destrukcyjnej mocy 

w komórkach tego przeklętego ciała.

Twarz miałem nabrzmiałą i spuchniętą.

Blizna ciągnąca się

od lewego boku szyi,

biegnącą aż do oka. 

Była wypalonym śladem

po ostrzu sztyletu. 

Na prawe oko nie widziałem zbyt wiele.

Nie przywykłe do jasności krain 

na powierzchni i niebiosach,

Było mi bardziej ciężarem 

niż przydatnym zmysłem.

Skórę miałem spaloną i czarną.

Jak gdybym

wytarzał się od stóp do głów

w węglowym pyle.

Dłonie cierpiały na równi z resztą ciała.

Palce ich były otępiałe i spuchnięte.

Artretycznie skrzywione kości,

nadały im wygląd 

demonicznym drzew lub krzewów.

Mimo braku serca.

Krew pulsowała i to tak prędko,

że nadal słyszałem echo tętna,

którego przecież nie powinno tam być.

Otwierałem, spękane i suche usta.

Lecz jedyne na co się wysiliłem,

to jęki i krwiste pomruki.

Nie mogłem używać w niebie,

wężowego języka demonów.

Sznur wisielczy

nadal dyndał mi na piersi.

Angelisa, która przyszła po mnie 

w chwili śmierci,

odcięła mnie tylko lecz nie zdjęła pętli.

A ja widząc jej doskonałe rysy 

i hebanową, magiczną czerń włosów,

zapomniałem prosić ją 

by uwolniła mnie z symbolu potępienia 

i słabości ludzkich nerwów.

 

Mieszkańcy nieba 

z początku byli chyba 

w zbyt wielkim szoku i odrętwieniu 

by rzec choćby słowo 

na mój bluźnierczy widok.

Stali jak posągi, 

zamarli w półkroku, półsłowie.

Nie szydzili, nie uciekali.

Nie próbowali mnie przepędzić.

Po prostu patrzyli.

Na to czym mogli się stać.

Gdyby nie wiara. W zbożny żywot.

W nadzieję i drugiego człowieka.

W cokolwiek co miało wartość odkupienia win.

Ich milczenie

też było złotem a nie osądem.

Nie czułem się 

wzgardzony ani gorszy wśród nich.

W niebie każdy

jest sobie równy i zbawiony.

Dziwne uczucie.

Czuć lekkość zbawienia 

a nie ciężar kajdan grzechu.

Szkoda, że za życia 

nie czułem się tak dobrze,

nie dane było mi

poznać szczęścia i miłości,

gdzie wtedy byłeś szalony Starcze?

Chciałem pomyśleć o tym zdaniu,

lecz nie byłem w stanie.

W niebie nie ma grzechu.

Nie można grzeszyć. 

Myślą, mową i uczynkiem.

Ciężkie jest życie upiora w niebie.

 

 

Podszedłem do małego cherubinka

o złotych lokach.

Nie mogąc mówić wprost.

Przesłałem mu swoją myśl.

Szukam klucznika, moje dziecko,

czy jest tutaj z Wami?

Cherubin uśmiechnął się, pokiwał głową

i wskazał palcem postać 

siedzącą niedaleko od nas,

nad brzegiem jeziora

o krystalicznej toni.

Klucznik bo zaiste był to on,

rozmawiał z Nauczycielem.

Siedzieli na piasku plaży

i pochyleni ku sobie,

dyskutowali o czymś zawzięcie.

Klucznik żywo

gestykulował i opowiadał

a Nauczyciel wydawać by się mogło odpowiadał rzadko i krótko,

lecz ciągle

pisał i rysował coś na piasku 

małym kijkiem i zachęcał Klucznika by ten patrzył na jego znaki i skupił się na nich.

 

 

Podszedłem tak by widzieli mnie 

z dalszej odległości.

Nauczyciel przerwał swój rysunek 

i obrzucił mnie wzrokiem.

Odczułem to tak jakbym 

rozpadł się od wewnątrz 

na najdrobniejsze atomy.

Widział wszystko i wiedział wszystko.

W jednej sekundzie.

Opisał całe moje życie.

Wszystkie dobre i złe uczynki.

Nic się nie ukryło.

Przywołał moją utraconą duszę

i scalił ją ze mną na powrót.

A więc jesteś.

Usłyszałem w myślach jego głos.

I wtedy do mnie dotarło. Ten głos.

Słyszałem go już.

W godzinie śmierci.

Gdy pętla spoczywała na mojej szyi.

Gdy krzesło chybotało się 

u jeszcze dwóch nóg.

Pamiętam obróciłem głowę

w prawą stronę.

Nad futryną drzwi do salonu.

Wisiał krzyż z jego postacią.

Ostatni jaki miałem w tym domu.

Nie to, że chciałem się go pozbyć.

Był mi w zasadzie obojętny.

Wisiał od lat 

i był w zasadzie

niewidocznym detalem.

Lecz wtedy

zatrzymałem na nim swój wzrok.

Wiele złego uczyniłem bliźnim i sobie,

lecz wspomnij na mnie Jezu gdy przyjdziesz do swego królestwa.

A on mi odrzekł.

Zaprawdę powiadam Ci, że jeszcze dziś będziesz ze mną w raju.

 

 

[Berenika97]

@Simon Tracy

Znowu oryginalny wiersz, tym razem o zbawieniu, które odwraca tradycyjne wyobrażenia o niebie i duchowej doskonałości.

Podoba mi się nawiązanie do historii łotra ukrzyżowanego obok Chrystusa. Ta ostatnia prośba przed samobójstwem - "wspomnij na mnie Jezu" i odpowiedź "jeszcze dziś będziesz ze mną w raju" nadają całości głęboki sens teologiczny. Miłosierdzie silniejsze niż grzech.

Wiersz stawia trudne pytanie - czy zbawienie jest możliwe dla samobójcy? I odpowiada – tak, jeśli w ostatnim momencie pada najszczersze wołanie o łaskę.

[Simon Tracy]

@Berenika97 Jest to mój najnowszy wiersz pisany ledwie kilka godzin temu.

Jest tu i nawiązanie do Hioba i do łotra na krzyżu.

Mój bohater przyjmuję zbawienie choć zupełnie do niego nie pasuję ani na nie nie zasłużył w pełni. Dlatego nie ma postaci anioła a demonicznego upiora a jego obecność w niebie jest ontologicznie niezręczna.

Wiersz jest próbą odpowiedzi na pytanie czy Bóg dotrzymuję obietnic nawet wtedy gdy są mu niewygodne.

 

W tym sensie utwór jest próbą odwrócenia klasycznego „zakładu” z Hioba, pytaniem nie o to, czy człowiek potrafi pozostać wierny Bogu mimo cierpienia, lecz czy Bóg pozostaje wierny swojej obietnicy nawet wobec człowieka złamanego, brzydkiego, nieprzystającego do estetyki zbawienia.

[Leszczym]

@Simon Tracy A może to człowiek brzydki, złamany, nieprzystający trafia do nieba i tam pięknieje? Nie wiem, ale ciekawy tekst, może on nie nosi znamion głębokiej teologii, ale ciekawy.