Chaos

[hannawanda]

Jak znaleźć spokój w tym życia chaosie
Jak satysfakcję w nieprzywidywalnym losie 

Jak mamy wspinać się na wyżyny 
Gdy w samej rzeczy nie wiemy gdzie dążymy 

I gdzie są te wyżyny, na które przez szyny
Czołgamy się jak tłumy krwawiącej zwierzyny

 

Cisną nas struktury, wolności doliny
Nas gubią, nierzadko prowadzą do liny 
Przyciskają bodźce, przytłaczają gmachy
Ile mam dać z siebie gdy ruchome piachy
Wsuwają mnie w głębiny, w moje przestrachy

 

Chcę zasnąć spokojnie, budzić się bez żalu 
Bez ścisku miasta słuchać wokalu 
Twojego głosu niskiego od chrypki
Co jeśli nasz związek też się stanie sypki

 

Co wtedy gdy stracę wszystko o co walczę 
Los zabierze miecze, pancerze i tarczę
i co mi dane, będzie zabrane 
Wszak może to być w ściekach spłukane

[Konrad Koper]

@hannawanda Wartościowy - piękne rymy...

[tie-break]

Słabo jest.

Metryka tekstu całkowicie leży na łopatkach (średniówka, liczba sylab, akcenty, no wszystko pokićkane).

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Nie zauważyłam.

Natomiast jest cała masa gramatycznych, dokładnych, które można seryjnie, taśmowo generować na potrzeby wiersza - piachy/przestrachy, chaosie/losie, itp.

No i cały tekst jest właściwie o niczym.

Pytania młócone wielokrotnie w tysiącach podobnych utworów o tym, jak to nas świat nie rozumie, życie przygniata, rzeczywistość tłamsi.

I to wszystko ubrane w bardzo teatralny, patetyczny język.

Krwawiąca zwierzyna, ścieki, przytłaczające gmachy, pancerze, tarcza  - repertuar jak z horroru klasy B, a do tego dochodzi nieprzekonująca dramatyzacja, niepotrzebna wzniosłość, chyba tak na wszelki wypadek, jakby ktoś wątpił w to, ile tu TAKICH!!! emocji.

Nie ma w tekście żadnego zakotwiczenia w realnym życiu. Czytelnik musi uwierzyć podmiotowi lirycznemu na słowo, że cierpi, że ciężar bytu go niszczy, że ludzie nie rozumieją, że ogólnie to pływa w jednym wielkim szambie. Ale nie dajesz odbiorcy konkretów, zdarzeń, zjawisk, żeby to uwiarygodnić, zobrazować.

W połączeniu z nieporadnym warsztatowo rymowaniem, gdzie język nie nadąża za treścią, całość, oględnie mówiąc, nie zachwyca.