Historia edycji

101. Cyropolis (narrator: grecki najemnik w służbie Aleksandra)   1.   Czuję w powietrzu gniew — taki lepki, ciężki, co poprzedza rzeź.   2.   W oczach dzieci nie ma już ciekawości — jest oczekiwanie.   3.   Moi chłopcy piją, śmieją się głośno — jakby śmierć była głucha.   4.   Kobiety zniknęły z ulic. To pierwszy znak, że miasto coś knuje.   5.   Nawet psy zamilkły. Nigdy nie ufam milczącym psom.   6.   Moja dziewczyna zatrzasnęła drzwi. Czasem tak brzmi koniec świata.   7.   Zanim piorun spadnie, zawsze robi się cicho — już jest cicho.   8.   Mówią, że król czuwa. Ja widzę tylko niebo, które zbiera chmury.   cdn.

@Waldemar_Talar_Talar  bardzo, jest mi ogromnie miło, dziękuję za miłe słowa i docenienie ;) Serdecznie pozdrawiam.   

Podjąć decyzję o niepodejmowaniu decyzji w ogóle     i co? ten Bez skrzy, stawia liść na czarne      czerwone   i co? znowu jesień, kochany   ale ta jesień potrafi to robić po prostu płacze, zrzuca z siebie skórę i rach ciach płacze, zrzuca z siebie duszę a ty ją głupi starasz się konturem Objąć pła(sz)cz, duszę, dotknąć gołej nogi i ja ją glupi ubieram ze wstydu i nie wiem czemu — czuję, że muszę zjeść dębowy liść  

@Na liniach czasu   Czuję tu falowanie księżycowego światła, a odniesienie do Eurydyki dodaje całości mitycznego, niemal zaklęciowego charakteru. "Księżycowe loki"  jako klamra spinająca cały wiersz - śliczna.  Piękne pantum. :)))) 

@karenka   Piękna metafora kamienia i posągu - od pojedynczej, chłodnej postaci aż po całą zbiorowość zamkniętą w emocjonalnej twierdzy próżności i władzy. Poruszające jest to napięcie między daremnym mówieniem a milczącym kamieniem, które nie chce (albo nie potrafi) odpowiedzieć. Świetny koniec - cicha nadzieja - "gdyby te serca nie były z kamienia" brzmi jak westchnienie. Piękny, wzruszający wiersz.