Pomnik mojego bólu

[JuzDawnoUmarlem]

Słowa, które zmieniły moje serce w kamień.

 

Myśli o nich, jak dłuto, zaczęły w nim kłuć.

 

Potok łez drążył go, jak deszcz skałę.

 

Kamień miejscami popękał,

 

i tak powstał pomnik mojego bólu,
ukryty między żebrami.

[Konrad Koper]

@JuzDawnoUmarlem Genialny !!

[Berenika97]

@JuzDawnoUmarlem

To przejmujący wiersz o transformacji emocjonalnej bólu w coś trwałego i fizycznego. Szczególnie mocny jest obraz pomnika ukrytego między żebrami - nikt nie widzi tego monumentu cierpienia, ale ty go czujesz fizycznie, zajmuje miejsce tam, gdzie powinno bić serce.

[Dariusz Sokołowski]

Interpunkcja leży, „dopełniaczówka” za główny środek wyrazu, hashtagsy, nick w pozie na Beatnika… Zastanawiam się, czy dzwonić na Centrum Wsparcia, czy jak Berenika97 bawić się w interpretacje…

 

Ogólnie: bierz się do roboty, czytaj, oglądaj, patrz, porównuj, kup jakąś gazetę literacką, jakiś zbiorek wierszy… Na pisanie i pomniki przyjdzie jeszcze pora. Ale najpierw zakończyć „pieszczenie się boleścią”.

 

PS. Cytat bez złośliwości, z Asnyka. Poczytaj, warto!
Pozdrawiam serdecznie.