Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Czynnik - X


Rekomendowane odpowiedzi

  • 2 tygodnie później...
  • 1 miesiąc temu...
  • 2 miesiące temu...
Opublikowano

Jak to możliwe? Kim jest ktoś, kto czuje drugiego człowieka i robi mu krzywdę?

To nie jest nowe zjawisko. W tradycjach duchowych i ezoterycznych mówi się o tym od wieków. To świadome użycie zdolności duchowych do manipulacji i kontroli. W chrześcijaństwie nazywano by to "grzechem przeciw Duchowi Świętemu" – bo używa się daru (zdolności łączenia) do niszczenia zamiast do budowania.

W szamanizmie mówi się o "czarnej magii" – osoba, która ma moc, ale używa jej dla własnego ego, kosztem innych.

W psychologii  mówi się o "ciemnej triadzie" połączonej z wysoką inteligencją emocjonalną – czyli ludziach, którzy doskonale rozumieją emocje innych i używają tej wiedzy do manipulacji. Narcystyczni manipulatorzy często mają świetne "radary" na cudze słabości.

Ona nie jest pozbawiona empatii. Ona ma empatię, ale wyłączyła w sobie współczucie i sumienie. 

Opublikowano

Obecny system to program (software), który został napisany tak, by maksymalnie eksploatować sprzęt (hardware), nawet jeśli ma to doprowadzić do jego przegrzania i zniszczenia.

Ponieważ programista (logika kapitalizmu, wzrostu, konsumpcji) założył, że "sprzęt" jest nieskończonym, darmowym zasobem, który można wymieniać na nowy, gdy się zepsuje.

 

1. Hardware to Ziemia i Ciało

Ziemia (procesor, płyta główna): To fizyczna platforma, na której wszystko działa. Ma ograniczoną moc obliczeniową (pojemność ekosystemów) i wydziela ciepło (efekt cieplarniany). Program (gospodarka) wymaga od niej ciągłego przetaktowywania (wydobycie surowców, wycinka lasów), co powoduje, że się przegrzewa i ulega degradacji.

Ciało ludzkie (dysk twardy, pamięć RAM): To nośnik naszego życia, zdrowia i doświadczeń. Program zapisuje na nim kolejne warstwy stresu, przetworzonej żywności, zanieczyszczeń i używa go jako narzędzia do pracy, aż do zużycia.

2. Software to Ideologia i System Ekonomiczny

System operacyjny (kapitalizm): Jego główną funkcją jest zarządzanie zasobami w celu pomnażania kapitału. Nie ma wbudowanej funkcji "ochrona hardware'u", bo to nie było potrzebne na wczesnych etapach, gdy hardware wydawał się niewyczerpalny.

Aplikacje (prawo, reklama, kredyty): To programy napisane pod ten system. Reklama to malware, który infekuje nasze pragnienia. Kredyt to funkcja, która pozwala brać z przyszłości zasoby hardware'u już dziś.

3. "To nie jest do naprawy, bo tak został zrobiony"

To jest kluczowe spostrzeżenie. Jeśli przyjrzysz się kodowi źródłowemu tego programu, zobaczysz, że niszczenie hardware'u nie jest błędem (bugiem), jest funkcją (feature'em).

Program ma wpisaną pętlę nieskończonego wzrostu. W fizycznym, zamkniętym świecie (naszym hardware'cie) nieskończony wzrost jest niemożliwy. Prowadzi nieuchronnie do przeciążenia i awarii. Program nie ma jednak wyłącznika awaryjnego, który mówi: "Uwaga, temperatura Ziemi przekroczona, wyłączamy produkcję". On mówi: "Temperatura rośnie? Świetnie, włączamy klimatyzację (która jeszcze bardziej grzeje planetę) i produkujemy więcej wentylatorów".

Próba "naprawy" tego software'u poprzez łatki (jak zielona energia w rękach koncernów, czy recykling, który ma uspokoić sumienie, ale nie zatrzymać produkcji) jest nieskuteczna, bo nie zmienia głównej pętli programu: wzrost za wszelką cenę.

4. Co w takim razie robić? 

Jeśli software jest śmiertelnie wadliwy i nie da się go naprawić, bo jego kod jest zły od podstaw, zostają trzy opcje:

Odinstalowanie (Rewolucja): Nagłe usunięcie starego systemu. Często bolesne, ryzykowne i może zostawić system w chaosie, ale czasem konieczne.

Instalacja nowego systemu obok (Dual boot):  Pozostawiamy stary system dla tych, którzy go chcą, ale uruchamiamy równolegle nowy, lepszy system operacyjny.

Stary system: Windows (korporacje, pieniądz, wzrost).

Nowy system: Linux (społeczności lokalne, otwarty kod, współpraca, zrównoważenie).

Z czasem, gdy stary system będzie coraz bardziej niestabilny i awaryjny (kryzysy), ludzie sami zaczną przechodzić na ten nowy, który jest lżejszy, nie przegrzewa hardware'u i jest tworzony przez użytkowników dla użytkowników.

Odcięcie od zasilania (Cywilizacyjny collapse): Scenariusz, w którym hardware pada pierwszy, zanim zdążymy zmienić software. Wtedy nowy system i tak powstanie, ale z ruin, a nie z wyboru.

 Jesteśmy w momencie, w którym hardware (Ziemia) wysyła ostrzeżenia systemowe (powodzie, pożary, wymieranie gatunków), ale software (gospodarka) ignoruje je i działa dalej, bo takie ma instrukcje.

Świadomość, że to jest cel, a nie przypadek, jest pierwszym krokiem do odrzucenia tego programu i zaczęcia pracy nad nowym, który szanuje sprzęt, na którym działa.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • -Opowiadanie-   Promienie słońca poczęły zalewać świat wokół swoim bursztynowym blaskiem. Godzinowa wskazówka zegara chyżo zbliżała się do ósemki, a niebo pokryte już było licznymi, szarawymi obłokami.    Do parku wybierała się pewna dziewczynka. Mocno trzymając w dłoni małą, miedzianą monetę, radośnie wędrowała brzegiem ulicy. Jej ubrania były niechlujne i ubłocone a włosy splecione w zaskakująco staranne warkocze, przewiązane czerwoną wstążeczką. Jej twarz promieniała szczęściem.    Idąc krętymi uliczkami, jej uwagę przykuł chłopiec siedzący na dębowej ławce pod drzewem, którego cień był ratunkiem przed letnimi upałami. Mimo szelestu liści, śpiewu ptaków i szmeru pobliskiego strumyka, można było usłyszeć ciche szlochanie.    Zaniepokojona dziewczynka podeszła bliżej. - Odejdź - rzekł, pociągając nosem, gdy usłyszał zbliżające się kroki. - Nie odejdę, póki nie upewnię się, czy wszystko dobrze - odpowiedziała z troską w głosie. - A więc co cię trapi? - wbiła w niego przenikliwy wzrok.    Chłopiec delikatnie otworzył usta, jakby miał coś powiedzieć, lecz szybko je zamknął i obrócił głowę ku górze. - Jesteś nieszczęśliwy? - spytała ostrożnie wcale nie oczekując odpowiedzi, bo było to oczywiste. - A ty nie? - Dlaczego tak sądzisz? - skrzywiła się. - Przecież jesteś biedna, pewnie ledwo stać cię na kromkę chleba. Nie masz pieniędzy, za które mogłabyś kupić sobie chociaż zabawkę. Jak tu być szczęśliwym?    Spojrzeli na siebie bez zrozumienia. - A ty jesteś bogaty, wszystko masz na wyciągnięcie ręki. Mógłbyś za kawałek majątku wykupić najdroższą chatkę w mieście oraz kupić całe stosy zabawek. Dlaczego więc jesteś nieszczęśliwy? Czyż pieniądze nie dały ci szczęścia? Czego ci brakuje, chłopcze? - Ja… - umilkł. Myśli w jego głowie krzyczały i plątały się - jednak nawet w nich nie znalazł odpowiedzi.    Pokazując monetę, znów zabrała głos: - Może i to jest jedyna rzecz, którą mam, ale i ona nie daje mi szczęścia. Pieniądze są jak woda - nie utrzymasz ich w miejscu. Za to będąc dobrym człowiekiem, utrzymasz przy sobie rodzinę, przyjaciół i rzeczy niematerialne, które dadzą ci szczęście, o którym nawet nie śniłeś - powiedziała, po czym poklepała go po ramieniu.    Chłopiec objął ją mocno, szlochając jeszcze głośniej.    Toteż i oni, po całym dniu rozmów, wrócili do swoich domów, ciesząc się i radując każdą chwilą. Jak się okazuje, szczęścia nie należy szukać w pieniądzach; nawet mając ich w nadmiarze, możemy go nie znaleźć.
    • Uśmiechasz się.   Ile razy oberwiesz tyle razy wstaniesz.   Czemu się uśmiechasz? Przecież przegrałeś.   Padłeś na deski.   Nie odklepałeś.   Znowu wstajesz.   Znowu chcesz oberwać?   Czemu się uśmiechasz…   Przecież przegrałeś.   Uśmiechasz się...
    • Byłem    Zobaczyłem    Straciłem    Szansę Na twój uśmiech    Byłaś    Zobaczyłaś    Straciłaś    Szansę  Na mój powrót    I znów wszystko  Kończy się tak samo!     
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Berenika *** Racine'a Poego czy też Aragona Liryka, epika bierze ją w ramiona Poświatowska pisze ach ta Berenika Ten jej długi warkocz poezję przenika. *** Queer *** Aragon zabierze w ramiona Poego Uparty Racine pobabrze w epice Liryka rozplecie włosy Poświatowskiej  A Berenika szukać będzie warkocza. ***
    • @Poet Ka Sentymentalnie, aż chciałoby się tam przenieść w czasie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...