Kord: Arena Popiołu

[Tectosmith]

"Gdybym miał wybierać to zarżnąłbym ich wszystkich i to bez wyjątku. Kobiety, dzieci i starców, te parszywe gnidy. Nie mam jednak tego luksusu, nie teraz ale wciąż pamiętam!" 

 

Pierwszy dźwięk był metaliczny, nie ludzki. .Jakby ktoś przeciągnął zardzewiałym żelazem po kości i wtedy dopiero zdał sobie sprawę, że to on, że to jego własny oddech tak brzmiał, głęboki, pusty, jakby w środku klatki piersiowej było tylko echo po człowieku. 
Piach na arenie był szary, nie piaskowy ale szary od popiołu, zabarwiony kawałkami cegieł i betonu, wyczuwalny przez podeszwy.  Tłum zawył. Kord przeciągnął wzrokiem po trybunach zapełnionych niemalże do końca i zatrzymał się nad balkonem zwieńczonym baldachimem.  
Niebo było gęste, jak zawsze. Skłębione ciemne chmury nie wróżyły pogody a jedynie kwaśny deszcz. 
Kord ścisnął rękojeść miecza, chwycił pewnie, ramię zadrżało. 
To był miecz jednoręczny, stary, zabrany z muzeum — nie dla ozdoby, ale po to żeby zabijać, bo prawdziwa stal przetrwa dłużej niż ludzie i nadal może uśmiercać. Porządnie naostrzony.  
Trzymali Korda dla rozrywki. Karmili i myli a to tylko po to, żeby wyszedł na arenę i zabijał. Nie widział jednak na razie przeciwnika. 
Wzrok skierował na drugą stronę areny. Tłum nadal wył. W powietrze wystrzeliły kamienie i kawałki cegieł jakby na zawołanie. Arena jednak była duża i nie dosięgły Korda. 
Brama otworzyła się z jękiem rysowanej stali. Powietrze zatrzymało się na chwilę. 
I zobaczył go.
Nie wiedział czy to człowiek czy mutant, czy jedno i drugie
bo skóra tamtego była jakby szarozielona, jakby pęknięta od środka. 
Ręce zwieńczały zakrzywione szpony a grzbiet zdawał się pokryty łuskami, jak u jaszczura. 
Mutant rozglądał się jak on po trybunach i w tej chwili Kord dostrzegł w nim coś bardzo ludzkiego i ten bardzo ludzki strach. 
"On też się boi" 
Stworzenie ruszyło, ale nie jak zwierz, jak ktoś, kto pamięta jeszcze bycie człowiekiem. Stąpając pewnie na dwóch nogach pomagało sobie długimi ramionami. Szpony wzbijały mnóstwo kurzu i tak właśnie poczuł się Kord w tej chwili, jakby zabity pyłem i wyssany do ostatniej kropli krwi.  
Mutant nie rzucił się od razu, nie szarżował. Szedł teraz powoli oceniając odległość. Widział miecz i rozumiał co to jest. Patrzył Kordowi prosto w oczy. 
Ruchy miał nienaturalnie płynne, zbyt płynne jak na coś, co miało zrogowaciałą skórę i pęknięcia na policzkach jak glina po suszy.  
Kord zrobił krok w bok, w lewą stronę okrążając mutanta. Ostre kawałki szkła zazgrzytały pod podeszwami. 
Mutant nie spuszczał go z wzroku. Pochylony skierował się w prawą stronę i na chwilę zatrzymali się w tym ruchu jak tancerze oceniając swoje możliwości.  
Kord domyślał się, że to nie była pierwsza walka potwora, że nie będzie łatwo i na chwilę zwątpił.  
Tłum jednak zawył i skandował: "Zabij, zabij, zabij..." I tak bez końca a Kord otrzymał porządny zastrzyk adrenaliny. Nie myślał jak człowiek, nie myślał jak zwierzę ani potwór. Stawał się maszyną śmierci. 
Mutant pierwszy skrócił dystans. Ramię poszło w bok
Hakujący ruch, nie cios. To tylko skrobanie, jakby chciał rozerwać Kordowi gardło nie siłą ale tarciem. 
Kord uniósł ostrze mając nadzieję, że metal wystarczy. Ostrze poszło w dół, klasyczny "fendente dritto", iskra przeszła po stali, uderzenie było cięższe niż powinno.  
Mutant odskoczył pół kroku, jakby badał reakcję. Przygotował się do ataku. 
Czas nie zwolnił, ale Kord zwolnił w środku swoich myśli, niezauważalnie.  
Mutant drgnął. Zamachnął się prawą ręką szykując atak i zasłaniając się szponami lewej ręki przed cięciem miecza. 
Jednak to Kord pierwszy poruszył się świadomie. Nie szeroki zamach, nie desperacja, ale milimetr przesunięcia stóp w lewo żeby otworzyć linię do kolejnego ataku i ciąć od dołu.
Stal nie musi iść daleko, czasami wystarczy obrócić ją o pół palca
i mutant to poczuł bo w jego oczach pojawił się cień niepewności.
Nie zdążył odskoczyć. Wypolerowana stal zazgrzytała na jego szponach nie czyniąc mu jednak krzywdy. 
Kord oddychał szybciej, oddech nie zwalniał, serce łomotało, adrenalina wypełniała każdy kątek jego ciała. 
Mutant rzucił się wreszcie do przodu rozchylając ramiona, szykując się do łatwego zatopienia szponów w ciele przeciwnika.  
Kord jednak nie odsunął się. 
Zrobił coś bardziej brutalnego i bardziej ludzkiego. Wsunął ostrze pod kątem tak, żeby przeciwnik wpadł na nie sam. 
Stal nie atakowała, jedynie czekała. 
Uderzenie było tłuste i miękkie, nie metaliczne. Rozpaćkało się pośród wrzasków tłumu, weszło w tkankę jak w mokrą rozgrzaną roślinę. Przez sekundę mutant bezgłośnie zamarł, kurz jakby opadł, powietrze zgęstniało jeszcze bardziej.  
Kord stał w bezruchu z dłonią wciąż zaciśniętą na rękojeści
i z tą jedną, zimną myślą:
"To nie ja dzisiaj zginę!" 
Ostrze zostało w ciele ale mutant nie cofnął się ani o krok. Jego ciało nie poruszyło się tak, jak powinno, jakby stal była obojętna i stawała się jego ciałem.  
Gwałtownym ruchem ciała wyszarpnął wbity miecz z rąk Korda i zamachnął się do kolejnego uderzenia. 
Kord jednak wypuścił rękojeść uginając się pod masą cięższego przeciwnika. Miecz został w środku a Kord stał się bezbronny. 
Odskoczył gwałtownie nie pozwalając się zranić. Teraz już nie patrzył w oczy mutanta, ale na rękojeść miecza.  
Mutant ruszył szybciej niż mogłoby się wydawać i już nie bacząc na nic zaatakował. Kord cofnął się o dwa kroki ale nie z paniką, z wyborem, bo nagle zauważył coś: kiedy mutant ruszał 
jego lewa strona pękała jak wyschnięty asfalt po mrozie Tam była słabość ale żeby tam trafić potrzebował broni a broń ugrzęzła. 
Kord zrobił rzecz pozornie szaloną, rzecz, której nie robi ofiara. Chwycił mutantowi nadgarstek gołymi dłońmi tuż przed pazurami i siłą własnego ciężaru pociągnął go w bok tak, żeby przeciwnik sam wyrwał ostrze z własnego ciała. 
Pazury przecięły mu plecy jakby to była jedynie cerata, płytko — ale długo i przez sekundę Kord poczuł ból i ciemność w płucach. 
Mutant wbił mu pazury pod łopatkę jakby chciał się zahaczyć, jakby chciał go zatrzymać blisko żeby rozszarpać gardło z dystansu jednego oddechu. 
Kord wysyczał powietrze przez zaciśnięte zęby i zamiast odsunąć twarz 
przybliżył ją, i wgryzł się w bark mutanta przecinając tkankę na obojczyku. 
Mutant zawył ale nie jak zwierzę, jak coś, co pamiętało ból sprzed przemiany. 
Ten jeden dźwięk był jak impuls nerwowy który przetoczył się przez ciało Korda i wtedy — w tym jednym momencie w tym zwarciu, mięso do mięsa, Kord wyczuł rękojeść w dłoni. Zaparł się oburącz wyszarpując ostrze z szaro zielonego ciała mutanta. 
Pazury bestii wbiły się jeszcze głębiej. Kord stracił grunt pod nogami i zawisł na szponach, na ułamek sekundy.  
Miecz jednak tańczył już swoim rytmem i wykonując puntę ponownie rozszarpał trzewia mutanta. 
Kord nie czekał na łaskę. Pchnięcie było szybkie, dokładne — mutant padł na bok, jak odcięty od własnego ciała. Chwilę trwało, nim piach wchłonął ciszę.
Potem zabrzmiało to pierwsze, niechlujne „Ha!” — pojedynczy okrzyk, jak iskra. Po sekundzie eksplodowało: głosy wyrwały się z trybun, pełne prostej radości i prymitywnej ulgi.
— Kor-gen! Kor-gen! — krzyczeli na początku niskim growlem, a potem dodały się piski i gwizdy.
— Kor-gen! Kor-gen! Kor-gen! — i nagle imię, którego nikt mu nie dawał, przyjęło kształt.
Publiczność uderzała pięściami w metalowe bariery, śmiejąc się i krzycząc, odkładając na bok litość. Dla nich to był spektakl. Dla nich to była krótka przerwa od głodu i myśli. 
Dla Korda dziwne było to, że poczuł się spełniony. Uświadomił sobie, że właśnie stał się gladiatorem i to właśnie było jego siłą. 
Wyczerpany karmił się skandowaniem tłumu. Spojrzał na balkon. Zobaczył wyciągniętą rękę, ale nie widział dłoni i kciuka. Jak na zwołanie wyszarpnął miecz i wbił w pierś mutanta, tam gdzie powinno być serce. Mutant zadrżał, wypuścił powietrze i to już był koniec.  
"Kor-gen, Kor-gen, Kor-gen!"
Tym razem nie poleciały kamienie, tym razem ktoś rzucił bochenek chleba, ktoś inny kiść marchwi a ktoś inny dynię. Ludzie krzyczeli widząc Korda jako bohatera, jakby zbawcę ich wszystkich trosk.  
Kord niewiele myśląc zbierał podarunki. Głód był naprawdę dotkliwy I w tym momencie otwarła się brama, jego brama. 
Szybko wybiegli z niej ludzie uzbrojeni w karabiny i pistolety. Nie było szans.  
Pozwolili mu zachować trofea, ale wpędzili z powrotem do klatki. 
— Ten ma rękę — warknął jeden z nich. — Nada się do kolejnej walki. Trzeba go tylko wyczyścić. 
I wtedy Kord po raz pierwszy od długiego czasu poczuł, że decyzja nie jest już tylko jego — że jest częścią czegoś większego: mechanizmu, który żywił się przetrwaniem. Jego imię, rzucone przez tłum, było biletem na jutro.

Edytowane 5 Listopada 2025 przez Tectosmith (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Tectosmith

Mutant jest genialny. Nie zrobiłeś z niego ani zwierzęcia, ani potwora – dałeś mu pamięć człowieczeństwa. "Patrzył jak ktoś, kto pamięta jeszcze bycie człowiekiem" – to jedno z niezwykłych zdań. Bo nagle to nie jest walka dobra ze złem, tylko tragedia dwóch ofiar.

Walka jest brutalna. Czy znasz się na szermierce (ten "fendente dritto")?

Finał z "Kor-gen" – świetny. Ten moment, gdy Kord rozumie, że został skonsumowany przez system, że jego przetrwanie jest już częścią maszyny rozrywki. "Decyzja nie jest już tylko jego" – gorzka puenta.

[Tectosmith]

@Berenika97Bardzo Ci dziękuję, cieszę się, że tekst się spodobał. Nie znam się na szermierce, ale się uczę i szukam. „Fendente dritto” jest świadomym wyborem, to z włoskiej nomenklatury historycznej szermierki. Takie nazwy nawet jeśli nie zrozumiałe potrafią wpływać na wyobraźnię. Tak mi się wydaje. 
I tak, masz rację. W świecie Korda nie ma miejsca na walkę dobra ze złem, jest jedynie przetrwanie i konieczne wybory. 
Dziękuję i pozdrawiam serdecznie. 

 

[Ewelina]

@Tectosmith Wstrząsające, brutalne i jednocześnie tak zręcznie napisane. Upiorne i w jakimś sensie fascynujące... To takie moje emocje po przeczytaniu Twojego tekstu. 

Pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Tectosmith]

@EwelinaTo tylko kawałek większej opowieści. Dziękuję Ci bardzo i cieszę się, że tekst się spodobał. 
Pozdrawiam serdecznie. 

 

[Amber]

@Tectosmith  AI przyczyni się do zagłady widowni taką, jaką znamy i pozostanie nostalgia za współczesnymi gladiatorami. Dobra proza.:)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 5 Listopada 2025 przez Amber (wyświetl historię edycji)

[Tectosmith]

@AmberTo bardzo możliwe. Dziękuję za czytanie i serdecznie pozdrawiam. 

 

[Ewelina]

@Tectosmith to będzie duża rzecz w takim razie. A kiedy będzie całość? 

[Tectosmith]

@EwelinaNie mam pojęcia. Pracuję nad całym światem Korda i wymyślam epizody. Może w tym roku uda mi się napisać pierwszy rozdział? 

 

[Ewelina]

@Tectosmith w takim razie trzymam kciuki

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Kwiatuszek]

@Tectosmith Zacznę od tego, że kompletnie nie mój dział. Lubię jak są robaczki, kwiatki i świeci słoneczko albo księżyc. Jednak od początku Twój tekst mnie trzymał i kazał czytać dalej i dalej... Nie lubię drastycznych scen, ale przeczytałam z ciekawością. Jest świetny! Można przenieść się w tamto miejsce dzięki szczegółowym opisom, ale nie za bardzo pozostawiając trochę przestrzeni dla wyobraźni czytelnika. Jak dla mnie- genialne! Dobrze, że to dopiero początek. Pisz dalej, nawet jeśli będzie się lała krew. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Tectosmith]

@KwiatuszekDomyślam się, że to nie Twój świat, ale cieszy mnie, że tekst kazał czytać. To oznacza, że jestem na dobrej drodze. 
Krew będzie się lała bo to bardzo brutalny świat. Znajdzie się jednak miejsce i dla przyjaźni. 
Cały czas zastanawiam się, jak bardzo powinienem być brutalny i wydaje mi się, że muszę znaleźć złoty balans, ani za dużo, ani za mało. 
Dziękuję Ci bardzo Kwiatuszku i cieszę się, że się trochę podobało. 
Pozdrawiam serdecznie. 

[Kwiatuszek]

@Tectosmith Podobało się nie "trochę" a "bardzo". Teksty muszą być dla wszystkich odbiorców. Każdy z nas przecież jest inny. Jak coś jest fajnie napisane to przyciągnie nawet kogoś, kto czyta z reguły inne rzeczy. Ostatnio ku swojemu zdumieniu spodobał mi się Agent 007. Nie lubiłam tego filmu, ale słuchając audiobooka mogłam przeanalizować jak fajnie można pisać. I nawet mnie zaciekawiło. Z Twoim opowiadaniem jest podobnie. Masz talent i wyobraźnię, czyli chyba te dwie rzeczy, które są potrzebne do tego " fachu".

[Tectosmith]

@KwiatuszekTo bardzo miłe co napisałaś. Postaram się nie zawieść przy kolejnej części. Dziękuję Ci bardzo Kwiatuszku. 
Pozdrawiam serdecznie :-)