Zapatrzony

[Maksymilian Bron]

Zapatrzony w zmierzch,

łunę portów i świetlików

chciał skoczyć z tych gałęzi

za horyzont,

w jakim

nie musiałby już spać,

gdyż dotąd

nawet marzenia

o szczęściu w snach

się nie spełniały

 

Zapatrzony,

daleko od swojego życia,

nosił zawsze przy sobie

jeden nabój, sznur i wór tabletek,

bo nigdy nie wierzył,

że samobójcy to tchórze,

a bohaterowie giną

za honor ludzi dumnych

z wymyślonych granic

 

Zapatrzony w innych,

nigdy nie chciał mlaskać, tańczyć

czy wiązać sznurowadeł jak oni

Przy jego ognisku

nie byłoby żadnych wolnych taboretów,

a ślina innych

służyła jedynie

do zmiany pasa ruchu,

a nie Drogi

 

Zapatrzony w stare zdjęcia

stał się niemową,

który cieszy się swoimi słowami

napisanymi przez znane trupy

zapełniające jego duszę,

aby nie udusić się

chodzącymi umarlakami,

które śliniły go swoim wrzaskiem

 

Zapatrzony w ciemność

szukał gwiazd,

a w dzień

nie mógł doczekać się zachodu słońca,

który dawał kolejną nadzieję,

że szczęście

pojawi się choć raz we śnie,

z którego nigdy już się nie podniesie